ضامن آن حيوان و ضامن منافع متّصل و منفصل ( مثل چاق شدن ، شير و توليدمثل ) آن نيز خواهد بود و بايد از مالك آن جستجو كند و اگر از پيدا كردنش نوميد شود ، بايد از طرف صاحبش تصدّق كند و بنابر احتياط واجب از حاكم شرع هم اذن تحصيل كند .
( مسألهء 3591 ) در فرض ياد شده ، تا پيدا شدن صاحب آن حيوان ، بايد از مال خودش علوفهء آن را تهيه كند و حق مطالبهء آن را از صاحب حيوان ندارد .
( مسألهء 3592 ) اگر انسان حيوانى را در منطقهاى خالى از سكنه پيدا كند كه در معرض تلف باشد ، يا به جهت نبودن آب و علف ، يا به سبب حيوانات درنده ، ميتواند آن را بگيرد ، پس اگر در آن منطقه آبادى يا چادر نشينهايى باشد ، بايد در آنجا به دنبال صاحبش بگردد ، اگر صاحبش را پيدا كند ، به او تحويل ميدهد و اگر پيدا نكند ميتواند آن را تملّك نمايد اگر بعدها صاحبش پيدا شود خودش و يا قيمتش را به او برمى گرداند .
( مسألهء 3593 ) اگر انسان حيوانى را به جهت سركشى آن ، يا بيمارى و از كار افتادگياش ، و يا به جهت ناتوانى از هزينهء علوفهاش ، در بيابان رها كند ، اگر آنجا آب و علف باشد و خطرى از درندگان آن را تهديد نكند ، كسى نمى تواند آن حيوان را بگيرد ، و اگر بگيرد ، احكام ياد شده در مسألهء 3590 بر او جارى مىشود . مگر اينكه قرينهاى باشد بر اينكه مالكش از آن اعراض كرده و هرگز به دنبال آن نخواهد آمد ، در اين صورت ميتواند آن را بگيرد .
( مسألهء 3594 ) و اگر آن را در محلّى رها كند كه آب و علف نباشد و حيوان در معرض تلف باشد ، يابنده آن ميتواند آن را بگيرد ، مگر در جايى
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 755
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٥٥