كه بداند صاحبش قصد دارد پيش از آنكه آن حيوان تلف شود به سوى آن مراجعت كند .
( مسألهء 3595 ) اگر انسان حيوانى را در شهر و روستاى پر جمعيّت پيدا كند ، اگر احتمال بدهد كه گم نشده ، بلكه به قصد چرا بيرون آمده و سپس به محلّش برمى گردد ، نمى تواند آن را بگيرد و اگر بگيرد به گونهاى كه در مسألهء 3590 گفته شد ضامن خواهد بود .
( مسألهء 3596 ) حيوانى را كه در شهر و روستاى پر رفت و آمد پيدا كند و بداند كه گم شده است ، ميتواند آن را بگيرد و حكم لقطه بر آن جارى مىشود و بايد تا يك سال به دنبال صاحبش بگردد ، چنان كه در فصل سوّم بيان خواهد شد .
( مسألهء 3597 ) اگر حيوان در مدّت يكسال كه بايد به دنبال صاحبش بگردند ، نياز به هزينه داشته باشد ، پس مانده سفره و خرده ريز خانه او را كفايت نكند و كسى هم آن را تبرعاً پرداخت نكند ، هزينهاش بر عهدهء مالك خواهد بود . پس اگر منافع حيوان ( شير و امثال آن ) آن را كفايت كند ، از آن برداشت مىكند ، اگر كفايت نكند و صاحبش پيدا شود ، از مالك مطالبه مىكند ، اگر پيدا نشود ، پس از يكسال حيوان را ميفروشد و حقّ خودش را برداشت مىكند .
( مسألهء 3598 ) در اين ميان گوسفند يك حكم استثنائى دارد ، اگر گوسفندى را در شهر و روستا پيدا كند ، آن را به مدّت سه روز معرفى مىكند ، اگر صاحبش را پيدا نكند ميفروشد و از طرف صاحبش صدقه ميدهد . و ميتواند بيش از سه روز نيز انتظار بكشد ، جز اينكه هزينهء نگهدارى آن بر عهدهء خودش مىباشد .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 756
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٥٦