( مسألهء 3360 ) اگر صيغه ظهار را بدون تشبيه جارى سازد ، مثلًا به قصد ظهار بگويد : « أنتِ على حرامٌ » ظهار واقع نمى شود .
( مسألهء 3361 ) ظهار بايد مطلق باشد ، پس اگر مشروط به چيزى يا مقيّد به زمانى باشد ، ظهار واقع نمى شود . مثل تعبيرهاى زير :
1 ) أنتِ على كظهرِامّى الى شهرٍ ( . . . تا يك ماه ) .
2 ) أنتِ على كظهرِامّى من يوم الجمعهء ( . . . از روز جمعه ) .
3 ) أنتِ على كظهرِامّى ان خرجتِ من الدّارِ ( . . . اگر از خانه بيرون به روى ) .
4 ) أنتِ على كظهرِامّى ان أمطرتِ السَّماءُ ( . . . اگر باران ببارد ) .
( مسألهء 3362 ) ظهار كننده بايد بالغ و عاقل باشد و از روى اختيار انجام دهد ، پس اگر از روى اجبار يا به خاطر خشنودى ديگرى - چون مادر يا همسر ديگر - و يا براى فرار از مشكلات آن را بر زبان آورد ، ظهار واقع نمى شود .
( مسألهء 3363 ) ظهار اگر از روى خشم و احساسات - بدون تأمّل - و يا به قصد ايذا و اذيّت همسر باشد ، واقع نمى شود .
( مسألهء 3364 ) ظهار در مورد زن دائمى و زن موقّت واقع مىشود ، ولى در مورد زن نامحرم واقع نمى شود ، اگرچه آن را به ازدواج با او معلّق كند .
( مسألهء 3365 ) در ظهار شرايطى است كه از آن جمله است :
1 ) بايد دو شاهد عادل وجود داشته باشند .
2 ) زن بايد در حال پاكى باشد .
3 ) بايد در آن پاكى رابطهء زناشويى برقرار نشده باشد ، در مورد زنى
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 702
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٠٢