فصل ششم : احكام ظِهار
« ظِهار » آنست كه مردى همسر و يا كنيزش را به قصد حرام كردن آن بر خويش ، به يكى از محارم خود تشبيه كند ، به تفصيلى كه بيان خواهد شد .
« ظِهار » يكى از بدعتهاى زمان جاهليّت است و چون متضمّن تحريم چيزى است كه خداوند آن را حلال كرده ، از نظر خداوند متعال كار زشت و نكوهيده است ، چنان كه در قرآن كريم آمده است :
[ الَّذِينَ يُظَاهِرُونَ مِنكُم مِّن نِّسَائِهِم مَّا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِي وَلَدْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَيَقُولُونَ مُنكَراً مِّنَ الْقَوْلِ وَزُوراً ] « 1 » :
« آن عدّه از شما كه با زنهاى خود ظهار ميكنند ، آنها مادرانشان نيستند ، مادران آنها تنها كسانى هستند كه آنها را زائيدهاند . آنها سخنان زشت و باطل بر زبان ميآورند » .
خداوند منّان از باب كيفر گفتارشان آنها را ملزم مىكند تا هنگامى كه كفاره ندادهاند از همسران خود دورى گزينند . « 2 » شايسته است افراد با ايمان در كردار و گفتار خود بسيار دقيق باشند و از آداب جاهلى در هر شرايطى اجتناب ورزند و همواره مؤدّب به آداب الهى و متخلّق به اخلاق اسلامى باشند تا خود را در تنگنا قرار ندهند و به حقوق ديگران تجاوز نكنند .
هامش
( 1 ) سورهء مجادله ( 58 ) ، آيهء 2 .
( 2 ) كفاره ظهار چنان كه در فصل كفّارات بيان مىشود : آزاد كردن يك برده است ، اگر ممكن نباشد دو ماهروزه ، اگر ممكن نباشد اطعام 60 تن فقير مىباشد .