احكام هبه
هبه عبارت از بخشيدن و تمليك كردن چيزى به صورت رايگان است ، البتّه نه به عنوان صدقه ، كه احتياج به قصد قربت داشته باشد .
( مسألهء 2567 ) در عقد هبه ، هر لفظ يا عملى كه بين هبه كننده و هبه پذير ، و يا از سوى وكيل يا ولى آنها واقع شود كه مضمون هبه و بخشش را برساند كافى است .
( مسألهء 2568 ) براى تحقق هبه همين بس كه هبه كننده جنس هبه شده را به نزد شخص هبه پذير به قصد هبه و بخشش ارسال كند و او آن را بگيرد .
( مسألهء 2569 ) هبه كننده و هبه پذير بايد بالغ و عاقل باشند ، و يا ولى آنها به جاى آنها متصدّى اين كار بشوند . و بايد هبه كننده محجور ( سفيه يا ورشكست ) نباشد .
( مسألهء 2570 ) در صحّت هبه شرط است كه هبه پذير آن را با اذن هبه كننده قبض كند ، اگرچه مدّت مديدى پس از اجراى عقد باشد . پس اگر هبه كننده پيش از قبض بميرد ، هبه باطل مىشود ، و عين هبه شده جزءِ تركه قرار ميگيرد .
( مسألهء 2571 ) اگر به جاى هبه پذير وكيل يا ولى او قبض كند ، يا