احكام حواله
( مسألهء 2461 ) منظور از حواله آن است كه بدهكار بدهى خودش را به شخص ديگرى حواله كند كه ذمهء خودش فارغ شود و ذمهء او در مقابل طلبكار مشغول شود .
( مسألهء 2462 ) براى قرارداد حواله هر لفظ يا عملى كه به آن دلالت كند كفايت مىكند .
( مسألهء 2463 ) در حواله رضايت حواله دهنده ( بدهكار ) و حواله شونده ( طلبكار ) شرط است .
( مسألهء 2464 ) شخص سوّم كه به او حواله داده مىشود ، اگر ذمهءاش به حواله دهنده بدهكار نباشد ، رضايت او نيز شرط است .
( مسألهء 2465 ) اگر شخص سوّم به حواله دهنده مثلًا درهم بدهكار باشد ، و حواله دهنده به او دينار حواله دهد ، حتماً بايد با رضايت او انجام بگيرد .
( مسألهء 2466 ) اگر شخص سوّم به حواله دهنده بدهكار باشد ، ولى حواله دهنده او را غير بدهكار حساب كرده - ولو اشتباهاً - و به او حواله كرده ، در اين صورت نيز بايد با رضايت او حواله انجام پذيرد .
( مسألهء 2467 ) اگر انسان از كسى طلبى دارد ، اگر بخواهد آن را