مبحث اول : استفاده از منافع با ضمانت اجرت آنها
( مسألهء 2133 ) هر كس از ديگرى انجام كار و يا در اختيار قرار دادن منفعتى را مطالبه كند ، كه اين كار يا منفعت از نظر عرف ماليت داشته ، و طرف خواستهء او را تأمين كند ، اجرت اين عمل و يا منفعت را بايد به او بپردازد .
( مسألهء 2134 ) اگر بيمار به دكتر بگويد : مرا معالجه كن ، يا پياده رو به صاحب مركب بگويد : مرا سوار كن ، يا صاحب پارچه به خياط بگويد : اين را بدوز ، يا طالب كالا به دلّال بگويد : فلان كالا را براى من خريدارى كن . در همهء اين موارد اگر طرف مقابل خواسته او را تأمين نمايد ، بايد اجرت آن را بپردازد ، به چند شرط :
1 ) مطالبه كننده كودك ، ديوانه و يا سفيه نباشد ، تا حق تصرّف در مال خود داشته باشد .
2 ) قراينى نباشد مبنى بر اين كه هدف او اين بوده كه كار را مجانى براى او انجام دهند ، در اين صورت مستحق اجرت نمى شوند ، بلكه طرف ميتواند آن را مجّانى انجام دهند و يا جواب منفى دهد ، و نمى تواند با اشاره و كنايه به او بفهماند كه اجرت ميخواهد و سپس اجرت بگيرد .
3 ) طرف در برآوردن خواستهء او قصد تبرّع و مجّانى نداشته باشد ، در اين صورت مستحق اجرت نمى شود و حق مطالبهء اجرت را ندارد ، به شرط اينكه به جهت كودكى ، ديوانگى و سفاهت تصرّفش غير نافذ نباشد .
( مسألهء 2135 ) همهء مثال هايى كه در مسألهء پيشين گفتيم ، بر هيچ