اختيار و استقلال ندارند و منحصراً با صلاحديد آن پزشك دارو مصرف ميكنند ، نيز ضامن هستند .
( مسألهء 2105 ) پزشك و دامپزشكى كه بيمار را ويزيت مىكند و نسخهء مينويسد ، ولى نظارت مستقيم ندارد و بيمار در استفاده از نسخه او استقلال رأى دارد ، نيز بنابر احتياط واجب ضامن مىباشد .
( مسألهء 2106 ) پزشك و دامپزشكى كه در مقام مشورت در مشاورهء پزشكى شركت نموده ، نظر خود را در مورد مريض اعلام ميكنند و دخالتى در درمان او ندارند ، ضامن نمى باشند .
( مسألهء 2107 ) اگر پزشك و دامپزشك ، از بيمار ، ولى بيمار و مالك حيوان ، نامه و تعهّد عدم ضمان بگيرد ، ضمان از آنها برداشته مىشود .
( مسألهء 2108 ) اگر ولى بيمار يا مالك حيوان هنگام ويزيت و معاينهء پزشك و دامپزشك حضور داشته باشند و به آنها تفهيم شود كه حال بيمار خطرناك است و اين داروها صرفاً به اميدى تجويز ميشوند ، و درمان قطعى بيمار نمى باشد ، براى سقوط ضمان كافى است .
( مسألهء 2109 ) ظاهراً در هر موردى كه كسى براى كسى تلاش مىكند و برائت خود را از ضمان ابراز مىكند ، ضامن نمى باشد ، مگر اينكه كوتاهى كرده باشد ، كه در اين صورت اعلام برائت ، براى سقوط ضمان كافى نيست .
( مسألهء 2110 ) پرستارى كه زير نظر دكتر كار مىكند و دستور او را در مورد مريض اجرا مىكند ، اگر از طريق تزريق آمپول ، سرم ، پانسمان و غيره در استفادهء مريض از دارو دخالت مستقيم داشته باشد و يا بيماران روانى و كودكان را دستور بدهد كه داروى خود را بخورند ، در دو مورد ضامن هستند :
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 432
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤٣٢