خريدارى كند ، زكات بر او واجب نمى شود ، بلكه زكات آن بر فروشنده است .
( مسألهء 1447 ) در مورد زكات كشمش ، جايز است آن را هنگامى بپردازد كه بر آن انگور گفته مىشود ، پس حساب مىكند كه اگر اين انگور كشمش شود وزن آن چقدر خواهد بود ، پس زكات آن را بر آن اساس ميپردازد ، ولى در غير كشمش چنين كارى جايز نيست ، بلكه بايد پس از آنكه به آنها خرما ، گندم و جو گفته شود ، زكات آنها را بپردازد .
( مسألهء 1448 ) مالك ميتواند در غلّات پيش از آنكه زكات به آنها تعلّق بگيرد تصرّف كند ، مثلًا غوره را پيش از آنكه انگور شود و يا رطب را پيش از آنكه خرما شود ، بخورد ، ببخشد و يا بفروشد ، و در اين صورت ضامن زكات آنها نمى باشد ، اگر چه اين تصرّف بيش از حدّ متعارف باشد .
( مسألهء 1449 ) اگر مالك بعد از تعلّق زكات بر غلّات بميرد ، زكات بر عين آنها ثابت مىشود ، و بايد ورثه او نخست زكات را از آن خارج كنند ، سپس سهم خود را جدا كنند .
( مسألهء 1450 ) اگر پيش از آنكه زكات بر غلّات تعلّق بگيرد ، مالك بميرد ، پس هر يك از وارثان كه سهمش به حدّ نصاب برسد بايد زكات سهم خودش را بپردازد .
( مسألهء 1451 ) اگر خرما ، انگور ، گندم و جو را بعد از تعلّق زكات بفروشند زكات ، آن بر فروشنده است .
( مسألهء 1452 ) اگر خرما ، انگور ، گندم و جو را پيش از تعلق زكات هبه كند ، زكات آن بر شخص هبه شونده است ، و اگر بعد از تعلّق زكات هبه كنند ، زكات آن بر هبه كننده است .
( مسألهء 1453 ) پس از پرداختن زكات خرما ، انگور ، گندم و جو ، اگر
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 282
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٨٢