فصل چهارم : احكام روزه قضا
( مسألهء 1389 ) روزه هايى كه در زمان كودكى و در حال جنون ، بيهوشى و دوران كفر از انسان فوت شده قضا ندارد ، ولى روزه هايى كه به سبب بيمارى ، حيض ، نفاس ، مستى ، خواب و غير آنها فوت شده را بايد قضا كند .
( مسألهء 1390 ) روزه هايى كه از مرتدّ در ايام ارتداد فوت شده ، بنابر احتياط واجب بايد قضا شود .
( مسألهء 1391 ) روزه هايى كه يك فرد سنّى در ايّام تسنّن با قصد قربت گرفته ، پس از شيعه شدن قضا ندارد ، ولى روزه هايى كه از او فوت شده ، بايد آنها را قضا كند .
( مسألهء 1392 ) كسى كه در ماه رمضان به سبب عذر شرعى اضطرارى ، چون بيمارى ، حيض ، نفاس و مسافرت اضطرارى روزهاش را خورده و عذرش تا ماه رمضان آينده باقى مانده و قدرت بر قضاى آن پيدا نكرده ، قضا از او ساقط است و به جاى آن بايد فديه ( يك مُدّ طعام براى هر روز به فقير ) بدهد .
( مسألهء 1393 ) كسى كه در ماه رمضان به سبب عذر شرعى اختيارى ، چون مسافرت اختيارى روزهاش را خورده و تا رمضان آينده عذرش ادامه داشته و نتوانسته آن را قضا كند ، بايد براى هر روز يك مدّ طعام به عنوان كفّارهء تأخير بپردازد و روزههايش را بنابر احتياط واجب در سالهاى بعدى قضا كند .
( مسألهء 1394 ) زن حاملهاى كه زايمانش نزديك بوده و زن شير دهى كه شيرش كم ميشد و روزه گرفتن براى آنها ضرر نداشت ، ولى مشقّت داشت ،