ششم : بقاى عمدى بر جنابت
( مسألهء 1293 ) در شب ماه رمضان ، و در قضاى آن و هر روزه واجب ديگر ، اگر تا طلوع فجر عمداً در حال جنابت باقى بماند ، روزهاش باطل مىشود .
( مسألهء 1294 ) روزهء مستحبّى با اين عمل باطل نمى شود .
( مسألهء 1295 ) بقا بر جنابت اگر عمدى نباشد ، روزه را باطل نمى كند ، خواه روزهء واجب باشد يا مستحب ، جز اين كه چنين شخصى نمى تواند قضاى روزهء رمضان را بگيرد ، اگر چه وقت آن تنگ شده باشد .
( مسألهء 1296 ) كسى كه ميداند پيش از طلوع فجر قدرت بر غسل نخواهد داشت ، اگر با توجّه به اين حال ، عمداً خودش را جنب كند ، روزهاش باطل مىشود و قضا و كفّاره بر او واجب مىشود . و تيمّم كردن قضا و كفّاره را از او ساقط نمى كند ، اگر چه بهتر است پيش از طلوع فجر اقدام به تيمّم نمايد .
( مسألهء 1297 ) اگر كسى هنگام اقدام به جنابت از ناتوانى خود بر غسل جنابت غافل باشد و يا خيال كند وقت وسيع است و بعد كشف شود كه وقت تنگ بوده است ، روزهاش صحيح است و چيزى بر او واجب نمى شود .
( مسألهء 1298 ) اگر كسى غسل جنابت ، حيض يا نفاس را فراموش كند و در آن حال روزه بگيرد ، بنابر احتياط واجب روزهاش باطل است ، ولى كفّاره بر او واجب نمى شود .
( مسألهء 1299 ) اگر شخص جنب به جهت بيمارى و امثال آن از غسل كردن معذور شود ، بهتر است در صورت امكان پيش از طلوع فجر تيمّم كند ، اگر چه بدون تيمّم نيز روزهاش صحيح است .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 251
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٥١