چهار فرسخ ديگر برود و برگردد ، از آن لحظه به بعد در حكم مسافر مىباشد .
( مسألهء 1205 ) كسى كه هشت فرسخ بدون قصد رفته ، اگر در صدد مراجعت باشد ، نظر به اينكه به مقدار هشت فرسخ تا وطنش فاصله دارد ، از لحظهاى كه شروع به بازگشت مىكند ، در حكم مسافر است .
3 ) استمرار قصد مسافت ؛ به اين معنى كه تا رسيدن به مقصد از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ تصميم به بازگشت بگيرد ، يا در ادامهء دادن آن مردّد شود ، بايد نمازش را تمام بخواند .
( مسألهء 1206 ) مسافرى كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از تصميم خود برمى گردد ، اگر نمازش را شكسته خوانده ، بنابر احتياط واجب بايد آن را به صورت چهار ركعتى اعاده كند . و اگر روزهاش را افطار كرده ، بايد در بقيّهء روز از مفطرات پرهيز كند و بعد قضاى آن را نيز به جا آورد .
4 ) عبور نكردن از وطن
( مسألهء 1207 ) اگر مسافر از اوّل سفر ميداند كه پيش از رسيدن به مسافت شرعى از وطنش عبور خواهد كرد ، نمازش را بايد تمام بخواند .
( مسألهء 1208 ) اگر مسافر تصميم دارد پيش از رسيدن به مسافت شرعى در محلّى ده روز اقامت كند و يا مردّد است كه در آن منزل ده روز بماند يا نه ؟ نمازش شكسته نمى شود .
5 ) حرام نبودن سفر
( مسألهء 1209 ) در سفر حرام ، چه اصل سفر حرام باشد ، مانند فرار كردن بندهاى از مولاى خود و زنى از خانهء شوهرش بدون اجازهء او ، يا انگيزهء سفر حرام باشد ، مانند مسافرت براى دزدى يا ريختن خون حرام ، نمازش قصر نمى شود .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 230
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٣٠