بلكه اگر از اوّل تصميم داشته باشد كه كمتر از ده روز بماند و در كمتر از ده روز به وطنش باز گردد ، نمازش را بايد شكسته بخواند .
( مسألهء 1197 ) اگر براى محل مورد نظر دو راه باشد ، يكى دور باشد و به اندازهء مسافت شرعى ، ولى ديگرى نزديك باشد و كمتر از مسافت شرعى ، اگر از راه نزديك برود نمازش تمام است و اگر از راه دور برود نمازش شكسته است ، اگر چه براى رفتن از راه دور نيازى نبوده باشد .
( مسألهء 1198 ) اگر محل مورد نظر دو راه دارد ، يكى بيش از چهار فرسخ و ديگرى كمتر از چهار فرسخ ، اگر مسافر از راهى برود و از راه ديگرى برگردد ، و مجموع آن به هشت فرسخ برسد ، پس اگر در مسير طولانى نقطهاى باشد كه از وطنش تا آنجا به هنگام سفر چهار فرسخ باشد و از آنجا تا وطنش به هنگام بازگشت نيز چهار فرسخ باشد ، در اين صورت نمازش قصر مىشود و گرنه بايد تمام بخواند .
( مسألهء 1199 ) اگر انسان در جايى چون صحرا به تنهائى زندگى مىكند ، آغاز مسافرت از در خانهاش حساب مىشود ، ولى اگر در آبادى يا در شهر زندگى مىكند ، از نقطهء پايانى شهر و روستا حساب مىشود .
( مسألهء 1200 ) شهرهاى بزرگ كه در عصر ما به كثرت يافت مىشود به دو قسم ميباشند :
1 - شهرهايى كه از نظر اقتصادى و ديگر شئون زندگى به هم پيوسته هستند و هيچكدام از شهركهاى آن به صورت مستقل و جداگانه اداره نمى شوند ، بلكه همهء آنها به يكديگر وابسته هستند و يا همگى به مركز وابسته ميباشند ، آنها در حكم يك شهر هستند و بايد مسافت در آنها از آخر شهر محاسبه شود .
2 - شهرهايى كه هر يك از شهركهاى آن از نظر معيشتى و اقتصادى به
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 228
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٢٨