فصل هجدهم : نماز قضا
اگر كسى نمازهاى يوميّه را عمداً ، سهواً ، از روى فراموشى ، از روى جهل ، يا در اثر غلبهء خواب و يا به هر دليل ديگر در وقتش نخواند ، بايد قضاى آن را انجام دهد .
( مسألهء 1022 ) هر نمازى كه به جهت فقدان يكى از اجزاء و يا شرايط آن ، به صورت باطل خوانده شده و ميبايست در وقتش تكرار شود ، اگر آن را در وقتش تكرار نكرده ، بايد قضاى آن را به جا آورد .
( مسألهء 1023 ) در چندين مورد نمازى كه ترك شده قضا ندارد ، كه از آن جمله است :
1 ) نمازى كه كودك پيش از بلوغ ترك كرده .
2 ) نمازى كه ديوانه در وقت ديوانگى نخوانده ، و اگر چه سبب ديوانگى شده باشد .
3 ) نمازى كه انسان در حال بيهوشى ترك كرده ، اگر چه خود سبب بيهوشى خود شده باشد .
4 ) نمازى كه كافر در دوران كفر نخوانده است .
5 ) نمازى كه زن حائض در ايّام عادت ماهانه ترك مىكند .
6 ) نمازى كه زائو در ايّام نفاس نمى خواند .
( مسألهء 1024 ) نمازهائى را كه شخص مرتد در ايّام ارتداد نمى خواند ، بنابر احتياط واجب بايد پس از توبه كردن قضا كند ، اگر چه مرتد