سجده مساوى باشد .
( مسألهء 908 ) اگر پيشانى بياختيار از جاى سجده بلند شود ، در اينجا دو صورت است :
1 ) اگر اين وضع هنگامى روى دهد كه پيشانى را بر زمين نهاده و در آن استقرار يافته است ، پس آن يك سجده به شمار ميآيد ، اگر چه ذكر نگفته باشد ، و لذا در صورت امكان بايد نگذارد كه پيشانى دوباره برگردد ، بلكه مينشيند و آن را يك سجده حساب مىكند و اگر پيشانى بياختيار برگردد ، آن را سجدهء دوّم حساب نمى كند .
2 ) اگر اين وضع پيش از استقرار رخ دهد ، چنان كه هنگام عجله پيش ميآيد كه پيشانى بر مُهر خورده برمى گردد ، در اينجا نيز اگر بياختيار به روى مُهر برگردد ، مجموع آنها را يك سجده حساب مىكند و ذكر سجده را - بنابر احتياط واجب - به اميد اين كه اين قسمت نيز جزء سجده باشد ميگويد . ولى اگر بتواند از برگشتن پيشانى بر روى مهر خوددارى كند ، بنابر احتياط واجب نماز را به هم زده از سر ميگيرد .
( مسألهء 909 ) اگر نمازگزار از سجدهء كامل عاجز باشد ، بنابر احتياط واجب بايد به مقدار ممكن خم شود و پيشانى را بر چيزى كه سجده بر آن جايز است بگذارد و ديگر عضوهاى سجده را بر زمين بگذارد .
( مسألهء 910 ) اگر نمازگزار به هيچوجه نتواند خم شود با اشارهء سجده مىكند ، اگر نتواند با اشاره چشم ، اگر از آن هم ناتوان باشد از قلبش خطور ميدهد كه سجده مىكند .
( مسألهء 911 ) كسى كه بر پيشانياش زخم و جراحتّى دارد ، اگر ممكن باشد با اطراف پيشانى سجده كند ، ولو به اين صورت كه زمين را گود كند
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 168
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٦٨