است ، نه ديگر عضوها .
دوّم : گفتن ذكر سجده و آن عبارت است از يك بار : « سُبْحانَ رَبّى الأَعْلى وَبِحَمْدِهِ » و يا سه بار « سبحان الله » به تفصيلى كه در مورد ركوع بيان شد .
( مسألهء 903 ) اگر نمازگزار در سجده ذكر ركوع ( سبحان ربّى العظيم و بحمده ) را بگويد ، كفايت نمى كند ، مگر اين كه ذكر ديگرى را به آن ضميمه كند تا به مقدار سه سبحان الله بشود .
( مسألهء 904 ) بايد ذكر سجده در حالى گفته شود كه هفت عضو سجده بر روى زمين باشد و هر عضوى در محلّ خود آرام گرفته باشد .
( مسألهء 905 ) اگر در حال گفتن ذكر واجب سجده يكى از عضوهاى هفتگانه را عمداً از روى زمين بردارد و يا حركت دهد نمازش باطل مىشود ، ولى اگر از روى سهو يا نادانى باشد ، نمازش باطل نمى شود .
( مسألهء 906 ) بنابر احتياط واجب بايد در حال ذكر سجده بدن آرام باشد ، پس اگر سهواً يكى از عضوها را بردارد يا حركت دهد مانعى ندارد ، و اگر پيش از برداشتن پيشانى از سجده متوجّه شود ، بنابر احتياط واجب آن را در حال آرامش بدن تكرار مىكند . چنان كه در فصل ركوع بيان شد .
سوم : برداشتن سر از سجده در ميان دو سجده ، همچنين بنابر احتياط واجب بعد از سجدهء دوّم نيز ، به طورى كه صاف بنشيند و بدن آرامش بگيرد .
چهارم : اين كه محل سجدهء او كه پيشانى را بر آنجا نهاده ، بيش از چهار انگشت بسته ، از جاى ديگر اعضاى سجده بلندتر يا پست تر نباشد .
( مسألهء 907 ) بنابر احتياط واجب بايد جاى پيشانى از جاى انگشتان پا بيش از چهار انگشت بسته پايين تر نباشد ، اگر چه با جاى ديگر عضوهاى
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 167
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٦٧