فصل دهم : ركوع
در هر نمازى ، واجب يا مستحب ، در هر ركعت بعد از حمد و سوره وتسبيحات اربعه ، يك مرتبه « ركوع » واجب است ، به جز نماز آيات ، كه در هر ركعت آن پنج ركوع واجب است .
( مسألهء 876 ) ركوع ركن است و لذا اگر عمداً يا سهواً ، كم يا زياد بشود ، نماز باطل مىشود ، به جز نماز جماعت كه اگر براى متابعت از امام جماعت زياد شود ، نماز را باطل نمى كند .
( مسألهء 877 ) در نماز مستحبّى اگر ركوع سهواً زياد گردد ، نماز باطل نمى شود ، چنان كه تفصيل آن در مبحث خلل نماز خواهد آمد .
( مسألهء 878 ) در ركوع چند چيز واجب است كه عبارتند از :
اوّل : خم شدن به طرف جلو به نيّت ركوع ، از حال ايستاده ، به مقدارى كه نوك انگشتان به زانوها برسد .
( مسألهء 879 ) در ركوع بايد ساقهاى پا صاف باشد و زانوها به طرف جلو برآمدگى پيدا نكند .
( مسألهء 880 ) اگر كسى مثلًا براى كشتن جانورى خم شود ، اين خم شدن از ركوع كفايت نمى كند ، بلكه بايد صاف بايستد ، آنگاه به نيّت ركوع خم شود .
دوّم : گفتن ذكر ركوع و آن عبارت است از يك بار : « سُبْحانَ رَبّى الْعَظيمِ وَبِحَمْدِهِ » يا سه بار : « سُبْحانَ اللهِ » .
( مسألهء 881 ) در ركوع هر ذكر ديگرى چون « لا الهَ الَّا الله » ، « الحمدلله » ،