« الله اكبر » و غير آنها ، كه به مقدار سه سبحان الله باشد ، كفايت مىكند .
( مسألهء 882 ) اگر كسى در ركوع « سبحان ربّى الأعلى و بحمده » بگويد ، كفايت نمى كند ، مگر اين كه ذكرهاى ديگرى به آن اضافه كند كه مجموعاً به مقدار سه سبحان الله بشود .
( مسألهء 883 ) بنابر احتياط واجب بايد مقدار واجب از ذكر ركوع ، در حال آرامش بدن گفته شود . ولى اگر سهواً يا به صورت غير اختيارى آرامش بدن به هم بخورد ، نيازى به تكرار نيست .
( مسألهء 884 ) مريضى كه سه بار سبحانالله گفتن براى او مشقّت دارد ، يك بار « سُبْحانَ اللهِ » براى او كفايت مىكند . همچنين در تنگى وقت ، يا هر ضرورت ديگرى چون ترس و غيره ، به شرط اينكه همهء وقت را فرا بگيرد ، بنابر احتياط واجب .
( مسألهء 885 ) اگر نمازگزار ذكر ركوع را فراموش كند و سر از ركوع بردارد و از حدّ ركوع خارج شود ، نمازش صحيح است .
سوم : پس از تمام شدن ذكر ركوع ، بايد راست بايستد و پس از آنكه بدنش آرام بگيرد به سجده برود .
( مسألهء 886 ) اگر نمازگزار پيش از آنكه قامتش راست شود و بدنش آرام بگيرد سهواً به طرف سجده خم شود ، نمازش باطل نمى شود .
( مسألهء 887 ) اگر نمازگزار نمى تواند به حال ايستاده ركوع كند حتّى با تكيه به عصا و غيره ، به صورت نشسته ركوع مىكند و به همان مقدار كه در حال ايستاده خم ميشد ، در حال نشسته خم مىشود .
( مسألهء 888 ) اگر كسى نتواند در حال نشسته نيز به مقدار واجب براى ركوع خم شود ، بنابر احتياط واجب بايد در حال ايستاده به مقدارى كه
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 163
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٦٣