پيغمبر ( ص ) به ابن مسعود مى فرمايد : متوجه باش هر كس بندهى خاص خدا باشد دلش به دنيا خوش نمى شود و از نداشتن دنيا ناراحت نيست يعنى داشتن و نداشتن دنيا برايش فرقى ندارد و در او تاثيرى نمى گذارد اما كسانى كه اهل دنيا باشند به اندك چيزى به دنيا دل خوش مىكنند . پيامبران آمده اند تا ما را تربيت كنند كه به دنيا علاقمند نشويم البته پيامبران ما خيلى زحمت كشيده اند و هر كدام جمعيتى را اصلاح نموده اند و اين روش را ائمهى ما : ادامه داده اند و امروزه هم در ميان حوزه هاى دينى ما بزرگانى هستند كه دنيا را رها كرده و مشغول تربيت انسانها هستند . حالا سئوالى كه مطرح است اينكه چرا پيغمبر اكرم ( ص ) انبيا عظام را يكى يكى مثال زدند ؟ يك نكته اين است كه حضرت رسول ( ص ) مىخواست خبر دهد با اين كه انبياء داراى مقام بزرگ بودند و بعضاً منصب اولوالعزم داشتند كه مقامشان بالاتر است ولى خداوند اينها را در دنيا اين طور قرار داده پس ما چه توقعى داريم ؟ چرا هميشه حسرت دنيا را مىخوريم ؟ و ديگر اين كه در ميان پيامبران چند پيغمبر بوده است كه وضع مالى و زندگى دنيوى آنها خوب بوده و با اين حال خودشان به دنيا نچسبيده بودند . و روايت دارد حضرت سليمان ( عليه السلام ) پانصد سال ديرتر از ديگران وارد بهشت مىشود زيرا در اين دنيا ، از دنيا لذتى برده و اين بيانگر آن است كه هر كس در دنيا لذتش بيشتر باشد و بيشتر كَيفْ كند در آخرت كمتر لذت مىبرد و خداوند دنيا و آخرت را مقابل هم قرار داده است . نمى شود انسان در دنيا در كمال تنّعم و لذت باشد و درآخرت هم اين گونه باشد ولو آن كه در دنيا از حلال هم استفاده كرده است اگر كسى
پندهاى رسول اعظم (ص) به عبد الله ابن مسعود (فارسى) — صفحة 41
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٤١