مسأله 1851 - سيّد يتيمى كه به او خمس مىدهند ، بايد فقير باشد ولى به سيّدىكه در سفر درمانده شده ، اگر در وطنش فقير هم نباشد مىشود خمس داد .
مسأله 1852 - به سيّدى كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر او سفر معصيت باشد ، بنابر احتياط واجب نبايد خمس بدهند .
مسأله 1853 - به سيّدى كه عادل نيست مىشود خمس داد ولى به سيّدى كه دوازده امامى نيست ، نبايد خمس بدهند .
مسأله 1854 - به سيّدى كه معصيت كار است ، اگر خمس دادن به او كمك به معصيت او باشد ، نمىشود خمس داد و به سيّدى هم كه آشكار معصيت مىكند ، اگرچه دادن خمس كمك به معصيت او نباشد ، اولى اين است كه نبايد به او خمس بدهند .
مسأله 1855 - اگر كسى بگويد سيّدم نمىشود به او خمس داد ، مگر آن كه دو نفر عادل سيّد بودن او را تصديق كنند ، يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين كند سيّد است .
مسأله 1856 - به كسى كه در شهر خودش مشهور به سيادت است ، اگر به سيّد بودن او وثوق پيدا كنند ، مىشود به او خمس داد .
مسأله 1857 - كسى كه زنش سيّد است بنابر احتياط واجب نبايد به او خمس بدهند كه به مصرف مخارج خودش برساند ولى اگر مخارج ديگران بر آن زن واجب باشد و نتواند مخارج آنان را بدهد و آنان واجب النفقه مرد نباشند ، جائز است انسان خمس به آن زن بدهد كه به مصرف آنان برساند .
مسأله 1858 - اگر مخارج سيّدى كه عيال انسان نيست بر انسان واجب باشد بنابر احتياط واجب ، نمىتواند از خمس خوراك و پوشاك او را بدهد ، ولى اگر مقدارى خمس ملك او كند كه به مصرف و مخارج غير واجبه برساند مانعى ندارد .
مسأله 1859 - به سيّد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است و او نمىتواند مخارج آن سيّد را بدهد ، مىشود خمس داد .
مسأله 1860 - احتياط واجب آن است كه بيشتر از مخارج يكسال به يك سيّد فقير خمس ندهند .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 303
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٣٠٣