چنانچه تصديق او ممكن باشد ، نمىتواند با آن زن ازدواج كند و اگر بعد از عقد بگويد و خود زن هم حرف او را قبول نمايد ، عقد باطل است ، پس اگر مرد با او نزديكى نكرده باشد يا نزديكى كرده باشد ، ولى در وقت نزديكى كردن ، زن بداند بر آن مرد حرام است ، مهر ندارد و اگر بعد از نزديكى بفهمد كه بر آن مرد حرام بوده ، شوهر بايد مهر او را مطابق زنهايى كه مثل او هستند بدهد .
مسأله 2504 - اگر زن پيش از عقد بگويد بواسطه شير خوردن بر مردى حرام شده ، چنانچه تصديق او ممكن باشد ، نمىتواند با آن مرد ازدواج كند و اگر بعد از عقد بگويد ، مثل صورتى است كه مرد بعد از عقد بگويد كه زن بر او حرام است و حكم آن در مسأله پيش گفته شد .
مسأله 2505 - شير دادنى كه علت محرم شدن است به دو چيز ثابت مىشود :
« اول » خبر دادن عدهاى كه انسان از گفته آنان يقين يا اطمينان پيدا كند .
« دوم » شهادت دو مرد عادل يا يك مرد و دو زن يا چهار زن كه عادل باشند ، ولى بايد شرائط شير دادن را هم بگويند ؛ مثلًا بگويند ما ديدهايم كه فلان بچه بيست و چهار ساعت از پستان فلان زن شير خورده و چيزى هم در بين نخورده و همچنين ساير شرطها را كه در مسأله ( 2483 ) گفته شد شرح دهند و بعيد نيست با اخبار شخص موثق و مطلع نيز ثابت شود .
مسأله 2506 - اگر شك كنند به مقدارى كه علت محرم شدن است بچه شير خورده يا نه يا گمان داشته باشند كه به آن مقدار شير خورده ، بچه به كسى محرم نمىشود ، ولى بهتر آن است كه احتياط كنند .
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 542
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٥٤٢