مسأله 944 - اذان و اقامه بايد بعد از داخل شدن وقت نماز گفته شود و اگر عمداً يا از روى فراموشى پيش از وقت بگويد باطل است .
مسأله 945 - اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه اذان را بگويد ، ولى اگر مشغول اقامه شود و شك كند كه اذان را گفته يا نه ، گفتن اذان لازم نيست .
مسأله 946 - اگر در بين اذان يا اقامه پيش از آنكه قسمتى را بگويد شك كند كه قسمت پيش از آن را گفته يا نه ، قسمتى را كه در گفتن آن شك كرده بگويد ، ولى اگر در حال گفتن قسمتى از اذان يا اقامه شك كند كه آنچه را پيش از آن است گفته يا نه ، گفتن آن لازم نيست .
مسأله 947 - مستحب است انسان در موقع اذان گفتن ، رو به قبله بايستد و با وضو يا غسل باشد و دستها را به گوش بگذارد و صدا را بلند نمايد و بكشد و بين جملههاى اذان كمى فاصله دهد و بين آنها حرف نزند .
مسأله 948 - مستحب است بدن انسان در موقع گفتن اقامه آرام باشد و آن را از اذان آهستهتر بگويد و جملههاى آن را به هم نچسباند ، ولى به اندازهاى كه بين جملههاى اذان فاصله مىدهد بين جملههاى اقامه ندهد .
مسأله 949 - مستحب است بين اذان و اقامه يك قدم بردارد يا قدرى بنشيند يا سجده كند ، يا ذكر بگويد ، يا دعا بخواند ، يا قدرى ساكت باشد ، يا حرفى بزند يا دو ركعت نماز بخواند ، ولى حرف زدن بين اذان و اقامه نماز صبح مستحب نيست .
مسأله 950 - مستحب است كسى را كه براى گفتن اذان معين مىكنند عادل و وقت شناس و صدايش بلند باشد و اذان را در جاى بلند بگويد .
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 209
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٢٠٩