نيست و در نظام اسلام ، هيچ كس خود را به جاى صالحتر از خود معرفى نمىكند و نامزد مقامى كه صالحتر از او براى آن نامزد شده است ، نمىنمايد ؛ اگر هم به او پيشنهاد كنند ، مردم را به اصلح از خود راهنمايى مىنمايد .
اين روشى است كه در جوامع كنونى غير مسلمان دنيا اصلًا ديده نمىشود و در جوامع اسلامى هم به ندرت مشاهده مىشود . و در پايان مناسب است به سخن جامع و كامل خليل بن احمد « 1 » اشاره كنيم ، كه از او پرسيدند : دليل بر امامت على عليه السلام بر كلّ امّت چيست ؟
آن مرد بزرگ اينگونه پاسخ داد :
« احتياج الكل اليه و غنائه عن الكل دليل على انّه امام الكل » ؛
« محتاج بودن همه به وى ( حضرت على عليه السلام ) و بىنيازى او از همه كس ، دليل آن است كه او امام و پيشواى همه است » .
هامش
( 1 ) . در مورد خليل بن احمد مراجعه شود به لغت نامه دهخدا و تأسيس الشيعه ص 150 تا 154 و ص 178 و 179 و نور القبس ص 56 و 57 كه در آن كتاب ، مؤلف در ضمن ترجمه او ، كلام ممتاز ديگرى از خليل بن احمد ، در بيان برترى اميرالمؤمنين على عليه السلام بر ساير اصحاب و تشاكل با يكديگر و تفرّد امام عليه السلام به خصائص عالى نقل نموده است .