باورداشت مهدويت
بدون شّك " عقيده به مهدويت " و اعتقاد به ظهور حضرت مهدى عليه السلام به عنوان منجى عالم بشريت ، باورى صرفاً اسلامى است كه براساس كتاب و سنّت پديد آمده و همگى مسلمانان پيشين و پسين ، بر آن اتّفاق نظر دارند و حتّى گروهى از بزرگان و صاحب نظران به متواتر بودن « 1 » احاديث وارده در اين باب حكم نمودهاند .
اين باورداشت ، به عنوان انديشهاى اسلامى ، بر پايه قوىترين برهانهاى نقلى و عقلى استوار است و بررسى تاريخ و شواهد بسيار آن ، بهترين تأييد بر صحّت متانت آن به شمار مىرود و هيچ يك از مسلمانان - چه از شيعيان و چه از اهل سنّت - به انكار يا تشكيك در آن نپرداخته است ، مگر برخى از افراد تازه به دوران رسيده كه تحت تأثير تبليغات غربيان قرار گرفته و در دامهاى استعمار گرفتار آمده و فرهنگ را جز با انكار الهام و روايات قطعيه و يا تعريف و تأويل آن در چهارچوب مقاصد منكرين ديانت و مادّى گرايان تفسير و تحليل نمىكنند .
هامش
( 1 ) . متواتر به معنى " پياپى " ؛ و در اصطلاح حديثشناسى ، به احاديث متعدّدهاى گفته مىشود كه روايت كنندگان آن در هر طبقه ، به گونهاى زياد باشند كه از مجموع روايات آنها " علم عادى " به صدور آن كلام از معصوم عليه السلام حاصل آيد . به عبارت ديگر : اختلاف راويان و تعدّد آنها در نقل يكخبر از معصوم عليه السلام به حدّى باشد كه توافق آنان بر " كذب " و همدستى آنان در " جعل خبر " ممكن نباشد .