قدرت خداوند در طى دورههاى مختلف حيات ايشان همواره در تجلّى بوده و هست و ثابت مىكند كه فقط نبايد به معيارهاى مادّى تكيه كرد ؛ زيرا بيشتر افراد چون پديدهها را با آن مىسنجند و مسببات و معلولات را پس از اسباب و علل مادّى مىبينند ، از خالق اسباب و جاعل علل غافل مىشوند و شناختشان محدود مىگردد . اين اظهار قدرتها كه وجود نبى و ولىّ مظهر آن مىشود و حسابهاى مادّى را باطل مىسازد .
بديهى است مقصود اين نيست كه فقط خدا با اين پديدهها شناخته مىشود ؛ زيرا همان پديدههايى كه علل مادّى دارند ، نيز دلايل قدرت خدا و علم و حكمت او مىباشند و همه ، آيات حقّ و كلمات حقّاند ؛ امّا هر كدام از پديدهها به گونهاى معرفت ما را كامل مىنمايند كه در اين نوشته مجال شرح اين مسايل كه با الهيات ارتباط دارد ، نيست .
حاصل اين است كه : وجود امام زمان - ارواحنا فداه - آيت عظما و كلمهء كبراى الهى است و چنانكه مجموع عالم بدون اينكه نظيرى داشته باشد يا بشر سابقه و انسى به غير آن داشته باشد ، آيت و نشانهء منحصر به فرد خدا است كه در آن ميلياردها و صد هزاران ميليارد و هرچه رقم و عدد و ما فوق آن است ، آيت خدا است ، وجود امام زمان عليه السلام نيز آيه و كلمهء خدا است ، اگرچه از بعضى جهات و نواحى منحصر به فرد مىباشد ، جاى تعجب و استبعاد نيست . اين قدرت خدا است كه ما را به تهليل و تكبير و تسبيح و تنزيه او وا مىدارد :
« فَسُبْحانَ الَّذِي جَعَلَ أَوْلِيآءَهُ الْأَدِلَّةَ الْباهِرَةَ عَلى وُجُودِهِ وَمُظْهِرِينَ لِأَمْرِهِ وَنَهْيِهِ وَعِلْمِهِ وَحِكْمَتِهِ وَاصْطَفاهُمْ لِغَيْبِهِ وَارْتَضاهُمْ لِسِرّهِ وَجَعَلَهُمْ خُلَفائَهُ
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 279
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٢٧٩