أُرَدّدُ طَرْفِي فِي الدّيارِ فَلا أَرى * وُجُوهَ أَحِبّائِيَ الَّذِينَ أُرِيدُ « 1 »
زيرا مصيبت هجران و حرمان از لقاى امام ، از مصيبت گذشتن ماه رمضان بزرگتر است .
اگر به فراق پدر مهربان يا برادر پشتيبان ، يا فرزند عزيز گرفتار شوند ، وحشت زده و ناراحت و غمناك مىشوند ، در حالى كه بهره و انتفاع از پدر و برادر و فرزند ، در برابر بركات و انتفاعات مهم ما از حضرت مهدى عليه السلام كه خليفه خاتم الانبيا و امام حضرت عيسى در نماز و ولىّ امور و بر طرف كننده انواع گرفتارىها و بليّات و مصلح تمام كارها است ، ارزشى ندارد » .
پرسشهايى كه پيرامون دعاى ندبه مىشود « 2 »
هامش
( 1 ) . مىگردانم نگاهم را در خانه ، پس نمىبينم صورت دوستانى را كه مىخواهم .
( 2 ) . نكتهاى كه در اينجا يادآورى آن مناسب است ، اين است كه : يكى از بيمارىهاى خطرناك و مسرى ، بيمارى ترديد و شكپذيرى در مسائل دينى و مذهبى است . مانند آنكه يك آمادگى و گرايشى به اين پذيرش فراهم شده باشد ، شبههها ، شكها و مغلطه كارىها را بدون تحقيق و بررسى كامل مىپذيرند و به عكس در مسايل عصر و علمى و اجتماعى و تربيتى و آنچه به دروغ ، تجدّد و ترقّى و محصول دنياى مادّى و ماشينى و اجتماعات غربى و شكستن سدّهاى اخلاقى است ، زودپذيرى و زودباورى رايج شده و حتى خرافات را به جاى حقايق مىپذيرند ، و رفتارهاى ننگين و كردار زشت و ناپسند بيگانگان را به جاى آداب حسنه بر مىگزينند و با افتخار و بىچون و چرا از آنها تقليد مىكنند .
در سنّتهاى دينى و دستورات اسلامى تا مىتوانند خرده گيرىهاى ناهنجار و بىمعنى مىنمايند و از فلسفه و فايدهء آنها مىپرسند ؛ ولى عادات و آداب اجانب را در لباس و خوراك و مو و سبيل و امور اجتماعى و خانوادگى و فرهنگى ندانسته و بدون اينكه فايدهاى از آن در نظر بگيرند ، سرمشق خود قرار داده و بلكه غالباً با علم به ضرر ، از بيگانگان پيروى مىكنند .
در احاديثى كه در كتابهاى معتبر روايت شده و مردان خبير و اهل فن و اطّلاع به آن اعتماد كردهاند شبهه مىكنند و نمىپذيرند درحالى كه خبرهاى مؤسسات خبرسازى و شايعهپردازى