مجيد مىفرمايد :
« وَوَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَيَعْقُوبَ . . . » . « 1 »
و پس از آنكه نام پانزده نفر از انبياى ابراهيمى را مىبرد ، مىفرمايد :
« وَمِنْ آبآئِهِمْ وَذُرّيّاتِهِمْ وَإِخْوانِهِمْ وَاجْتَبَيْناهُمْ وَهَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ » ؛ « 2 »
« و نيز برخى از پدران و فرزندان و برادران آنها را فضيلت داده و بر ديگران ، آنان را برگزيده و به راه راست هدايت نموديم » .
اين اجتبا و گزينش ، اجتبا و گزينش الهى و بر معيارهاى اصيل واقعى و معنوى است ، اگر بر آن ارث و ميراث هم اطلاق شود ، نه ارث و ميراث يك وارث عادى از پدر و مادر و برادر است ؛ چون اين ارث و ميراث به علّت ارتباط جسمى و مادّى بين وارث و مورّث است ؛ امّا وارث بودن امام ، امام ديگر را به علّت ارتباط معنوى و روحى و علايق فكرى و مشتركات غير مادى است .
لذا در زيارت معروف وارث و زيارتهايى كه هريك از ائمه عليهم السلام به خطاب « يا وارث آدم » يا « يا وارث ابراهيم » و ساير انبيا زيارت مىشوند ، بر اساس وراثت ولادت جسمانى آنها از پيغمبران گذشته نيست ؛ زيرا در ميان آنها كسانى نام برده مىشوند كه در سلسله نسب اين بزرگواران نيستند ، مثل حضرت موسى كليم اللَّه و حضرت عيسى روح اللَّه ، مع ذلك ائمه عليهم السلام را وارث آنها مىشماريم ؛ چون اين بزرگواران وارث دعوت و علم و هدايت و امامت آنها هستند ، و وراثت امامت و هدايت در اينجا به اين معانى است ، نه اينكه چون امام يازدهم پسر امام دهم
هامش
( 1 ) . سوره انعام ، آيه 84 .
( 2 ) . سوره انعام ، آيه 87 .