گفتار اوّل : تجلّى توحيد در رسالات انبيا
تجلّى توحيد را در رسالت انبيا ، به سه گونه مىتوان تحت بررسى قرار داد :
اوّل : از جهت پايه بودن ايمان به خدا و عقيده به توحيد ، براى عقيده به نبوات و رسالتهاى آسمانى كه بديهى است عقيده به توحيد مانند زيربنا ، و عقيده به نبوّت و هر عقيده حقّ ديگر نسبت به آن ، مانند روبنا است . چنانكه كل عقايد حقّه و بينشهايى كه انسان دارد ، و برداشتهايش از مكتبهاى مختلف نسبت به اخلاق و اعمال و روش زندگى و شكل نظاماتى كه حاكم مىشود ، زيربنا است .
بنابراين با نداشتن بينش توحيد ، رسيدن به ايمان به نبوات ، طفره و محال است .
دوم : از جهت رسالت انبيا كه عمده و اساس آن دعوت به توحيد و يكتاپرستى و پرورش موحّد و يكتاپرست مىباشد .
قرآن مجيد ، رسالت پيامبران و كوشش و تلاش آنها را در دعوت به توحيد و تربيت افراد موحد ، و ساختن جامعهء توحيدى ، و همچنين مبارزه آنها را با مظاهر شرك و طاغوت پرستى ، شرح داده و نشان مىدهد كه در طول تاريخ جهان ، انبيا بودند كه فطرت توحيدى مردم را بيدار كرده آنها را از پرستش طاغوتها نجات دادهاند . چنانكه در اين آيه مىفرمايد :