كربلا و روبه روشدن با حر واقع شد و آن خطبهء رسا متضمن آن جملههاى پر از پيام و احياگر روح غيرت و شهامت كه هر صاحب بصيرت را تكان مىدهد ، هشيار و بيدار باشى است كه تا اين زمان و زمانهاى بعد ، عالم انسانيت را بيدار و آگاه مىسازد و اين جملهء مقاومت آموز آن
انى لا ارى الموت الا سعادة ولا الحياة مع الظالمين الا برماً « 1 »
همواره بايد ورد زبان مردم آزادىخواه و ستمستيز باشد . اقتداى حر به امام در نماز ، عاقبتِ خير و فرجام كار او درس عبرت است . ملاقات امام با عبيدالله حرجعفى و خوددارى او از قبول دعوت امام و گرايش و انقلاب فكرى زهير در يك ملاقات كوتاه با امام نيز عبرت و راهنماى مردم بر گزينش آخرت بر دنيا ، و شهادت و حيات جاودانى بر حيات فانى است .
باوفاترين اصحاب
ورود امام به كربلا همراه با اهل بيت ، آن شخصيتهايى كه براى خدا ، خلقى و بندهاى عزيزتر از آنها در روى زمين نبود ، ملحق شدن افرادى معدود از نخبگان و فرهيختگان عالم اسلام به آن حضرت ، مواضع اصحاب تا روز عاشورا ، نيل به شهادت ، شور و شوق و استقامت و پايدارى آنها كه اگر جانشان هزار جان بود و جاننثارى در راه دين و نصرت امام هزار بار بيشتر ممكن بود شيفته و مشتاق آن بودند ، همه براى عالم انسانيت ، عبرت ،
هامش
( 1 ) . ذخائر العقبى ، ص 150 ؛ به راستى من مرگ ( شهادت ) را جز سعادت و زندگى با ستمگران را جز ملامت نمىبينم .