امام عليه السلام و بيدارى انسان
امام عليه السلام براى حفظ دين خدا و نجات امت ، مصائب جانكاهى را از داغ جوانان و برادران ، اسارت بانوان و شهادت اصحاب ، پذيرا شد و ميان آخرت ، دنيا ، خدا ، خلق ، عزت و ذلت و در نهايت ميان بهشت و دوزخ و بين شهادت خود و همهء بستگان عزيز اسارت اهل بيت و بيعت و تسليم ، مخيّر شد و با آن تصميم قاطع و عزم راسخ و غير قابل بازگشت ، خدا ، قرآن ، اسلام و حمايت از حقوق جامعه و شهادت خود و همهء آن مصيباتى را كه هر كدامش برا ى اينكه تهمتنترين افراد را به تسليم وادار كند ، اختيار فرمود و صداى بلند و رساى او
أَلا إِنَّ الدَّعِى بْنَ الدَّعِى قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السِّلَّة وَ الذِّلَّة وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّة يَأْبَى اللّهُ لَنا ذلِكَ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤمِنُونَ وَ حُجُورٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ وَ أُنُوفٌ حَمِيَّة وَ نُفُوسٌ آبِيَة مِنْ أَنْ نُؤْثِرَ طاعَة اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الْكِرامِ « 1 »
عالم به خواب خفتهء اسلام را بيدار كرد .
هامش
( 1 ) . آگاه باشيد كه اين فرومايه ( ابن زياد ) و فرزند فرومايه ، مرا در بين و دو راهى شمشير ( شهادت ) و ذلت ( زندگى ) قرار داده است و هيهات ! كه ما به زير بار ذلت برويم ؛ زيرا خدا و رسولش و مومنان از اينكه ما پذيراى ذلت باشيم ، ابا ندارد و دامنهاى پاك مادران ما ومغزهاى با غيرت و نفوس با شرافت پدران ما روا نمىداردكه اطاعت افراد لئيم وپست را برقتلگاه مردان بافضيلت ، مقدم بداريم .