جنگ مىبيند استقبال داشته باشد و مرگ در آن مهلكه را براى خود هلاكت حقيقى نداند . آنها نمىتوانستند مواقف امام و يارانش را داشته باشند ؛ زيرا بر باطل بودند و نمىتوانستند در وجدان خود جنگ با پسر پيغمبر را توجيه كنند .
سپاه حق ، سپاه بصيرت
اما اصحاب امام همانطور كه خود امام آنها را توصيف كرد و آنها نيز خودشان مكرر اعلام كردند ، به چيزى جز شهادت در راه امام عليه السلام راضى نمىشدند و همه آمده بودند كه در آن مهلكه ، جان خويش را فدا كرده و به فوز شهادت نايل شوند . هدفشان از اينكه قرآن ، موضع مجاهدين در راه خدا و در ركاب پيغمبر را به آن توصيف كرده و مىفرمايد :
قل هل تربصون بنا الا احدى الحسنين « 1 »
بالاتر بود . موقف آنها بين تسليم و ترك حق و ترك امام يا شهادت در راه خدا خلاصه شده بود و آن راد مردان ايمان و شرف انسانيت ، شهادت را اختيار كرده بودند و لحظهاى در آن ترديد نكردند و به اينكه بر حقاند و شهادتشان در راه خداست و در اين جنگ ، زيان نمىكنند و كشته شدنشان در نزد خدا بىعوض نمىماند ، ايمان محكم داشتند ؛ از اين جهت حتى يك تن از آنها در روز عاشورا ميدان جنگ را خالى نكرد در حالى كه دشمنانشان هركجا خطرمرگ را مىديدند پا به فرار گذارده و مىگريختند .
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيهء 52 ؛ بگو : آيا دربارهء ما ، جز يكى از دو نيكى ( پيروزى يا شهادت ) را انتظار داريد ؟