نشاط مىبخشد ، قلب را جلا و صفا مىدهد ، تيرگيها را مىزدايد و به شوق و اشتياق شخص ، براى سير در عوالم معنا و حقيقى مىافزايد .
از دعاهاى جامع ، طلب توفيق ، عافيت ، مقام يقين ، تفويض ، تسليم ، توكل و رضا است .
در دعاهايى مثل دعاى مكارم الاخلاق ، آنچه فطرت پاك و نياز واقعى دعاكننده است ، از خدا خواسته مىشود و در همه آنها ، انسان ، هر كس و هر شخصيت و صاحب هر مقام و فضليتى كه باشد ، خود را ناچيز و سراپا فقر و احتياج مىبيند ، در برابر خداوند غنى بالذات و كامل بالذات ، تا مىتواند عرض حقارت و ضعف و مسكنت مىنمايد . با اين حال خود را قوى و قدرتمند و پيروز و شكست ناپذير مىسازد و با سلاح دعا ، خود را در مقابل خطرناكترين تيرهاى حوادث مسلح مىكند .
اهل دعا را توفانهاى بلا بيچاره نمىنمايد و سختىها و شدايد از پاى در نمىآورد ؛ يأس و نااميدى بر آنها چيره نمىشود ؛ رجا و اميد آنها به خدا و حول و قوه خداست ؛ با مِثل اين دعا : « الّلهُمَّ انّي اسْأَلُكَ ايماناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبي وَ يَقيناً صادِقاً حَتّي اعْلَمَ انَّهُ لَنْ يُصيبَني الّا ما كَتَبْتَ لي وَ رَضِّني مِنَ الْعَيْشِ بِما قَسَمْتَ لي » « 1 » مقاوم و توانا ، با سر پنجه ايمان و يقين ، بر همه مشكلات فايق مىشوند و از مواضع
هامش
( 1 ) . صحيفه سجاديه ، ج 2 ، ص 234 ؛ بارخدايا ! از تو ايمانى آميخته در جان و دلم مىطلبم و يقينى راستين تا بدانم كه هيچ چيز جز آنچه تو برايم نوشتهاى به من نمىرسد و مرا به آنچه از زندگى ، مقدّرم نمودهاى ، خشنود ساز .