اين دعا را كه مىخوانيم ، مىفهميم كه اگر ما خود مىخواستيم از خدا چيزى بخواهيم ، هرگز اين مطالب بزرگ را نمىيافتيم ؛ حاجت خود را به اين
مطالب و مراتبى كه در اين دعا است درك نمىكرديم و به همان طلبِ يك سلسله حوايج جسمانى و دنيايى ، بسنده مىكرديم .
آن حضرت در جريان همين حال حضور و نيايش ، ديگر باره چنين در درگاه خدا ، زبان به دعا مىگشايد :
« يا مَنْ قَصَدَهُ الضّالُّونَ فَاصابوهُ مُرْشِداً وَ امَّهُ الْخائِفُونَ فَوَجَدوُهُ مَعْقِلًا وَ لَجَأَ الَيْهِ الْعابِدُونَ فَوَجَدُوهُ مَوْئِلًا مَتي فَرِحَ مَنْ قَصَدَهُ سِواكَ بِنِيَّتِهِ وَ مَتي راحَةُ مَنْ نَصِبَ لِغَيْرِكَ بَدَنَهُ الهي قَدْ تَقَشَّعَ الظَّلامِ وَ لَمْ اقْضِ مِنْ خِدْمَتِكَ وَطَراً وَ لا مِنْ حِياضِ مُناجاتِكَ صَدَراً صَلِّ عَلي مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ افْعَلْ بي اولِي الْامْرَيْنِ بِكَ يا ارْحَمَ الرّاحِمينَ » . « 1 »
دعاهاى صحيفه مباركه علويه و صحيفه كامله سجاديه و صحيفه ثانيه و ثالثه و رابعه و ساير ادعيه ماثوره ، از اهل بيت ، عليهم السلام ، همه مشتمل بر
مضامين جامع ، معرفت آموز ، بصيرت افزا و تربيت بخش است ؛ روح را
هامش
( 1 ) . الخرائج و الجرائح ، ج 1 ، صص 265 و 266 ؛ اى آنكه گمراهان به دو توجه كنند و او را راهبر بينند و بيمناكان ، آهنگش نمايند و او را پناهگاهى استوار يابند و نيايشگران بسويش پناه گيرند و او را تكيهگاه خويش يابند . چه زمان ، آن كه غير از ترا طلب كرد ، شادمان گشت و چه وقت است راحتى آنكه ، بدنش را رنجور غير كرد . خداى من ! روشنايى ] سحرگاهان [ ، تاريكى ] شب [ را برده است و هنوز به آرزويم نرسيدهام و از چشمهسار مناجاتت سيراب نگشتهام . بر محمد و خاندانش درود فرست و از ميان برآورده ساختن حاجتم و يا بىنصيب گذاشتنم ، آنچه نزدت برترست را انجام ده ؛ اى مهربانترين مهربانان !