آفرينش ، بخصوص انسان ، تماشايى و عبرتانگيز و بينش آفرين است ، زوجيت و همسر و همدم و انيس و مونس بودن زن و مرد با يكديگر است ، كه واقعاً الآن كه
اين نوشته را مىنويسم ، واژهاى كه تعبير از اين زوجيت و با هم شدن و باهم بودن و يكى شدن اين دو جنس ، بنمايد ، ندارم .
قرآن مجيد مىفرمايد : « هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ انْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ » ؛ « 1 » بانوان براى شوهران لباس و شوهران براى ايشان لباس مىباشند ، و در آيه ديگر پيرامون اين رابطه مىفرمايد :
« وَ مِنْ آياتِهِ انْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ انْفُسِكُمْ ازْواجاً لِتَسْكُنُوا الَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً » ؛ « 2 » از خود شما برايتان قرارداد ؛ يعنى همدم ، مونس ، غمخوار متحد مشترك المنافع و موافق ، همدل ، نه معارض و نه جدا از هم و نه مستقل از هم ، بلكه متّحد ، اتحادى كه بين هيچ دو نفرى برقرار نمىشود ؛ حقيقت زوجيت اين معانى مقدس و آرامبخش است . اين است كه از دو جنس مخالف يك واحدِ به تمام معنا موافق ، ساخته مىشود و اسلام به اين جهتِ ازدواج و تقويت و تكميل ، بسيار اهميت داده است و در اكثريت زنان و شوهران مسلمان ، اين روحيه و اين تجلّى و يگانگى و اتحاد را ، اگر چه بالطبع فراهم است ، فراهمتر
هامش
( 1 ) . بقره ، آيه 187 ؛ آنان « پيراهن تن » شما و شما « پيراهن تن » آنانيد .
( 2 ) . روم ، آيه 21 ؛ و از جمله آيات او اين است كه براى شما از نوع خودتان ، همسرانى آفريد كه با آنان آرام گيريد ، و در ميان شما دوستى و مهربانى افكند .