صبر بر بلا
اين نوع صبر از صبر بر جراحات و آلام بدنى به مراتب دشوارتر و طاقتفرساتر است . اما حسين عليه السلام ، كه صبر و شكيبايىاش از كوههاى عالم بيشتر بود در داغ مرگ جوانان و برادران ، و مصيبت بهترين اصحاب و ياران كه همه را با لب تشنه در پيش رويش به فجيعترين وضعيتى به شهادت مىرساندند و بدنشان را پاره پاره مىكردند ، صبرى كرد كه از آغاز عالم تا به حال ، چنان صبرى از كسى آشكار نشده است .
آغوش آن امام ، قتلگاه طفل شش ماههاش گرديد .
برادر زادهء سيد شهيدان كربلا در آغوش آن امام مظلوم به شهادت رسيد .
كودك خردسال ديگرش را كه لرزان از خيمه بيرون آمده بود با ضربت عمود ، تشنه كام كشتند .
او در تمام اين مصيبات جانكاه ، صبر كرد ؛ حتى كودكى را كه شمشير
دشمن دستش را قطع كرده بود مانند مردان دنيا ديده امر به صبر مىكرد و مىفرمود :
يَا ابْنَ اخى اصْبِرْ عَلى ما نَزَلَ بِكَ ، وَ احْتَسِبْ فى ذلِكَ الخَيْرَ « 1 »
اى برادرزادهء من ! صبركن برآنچه كه برتو ( از بلاها و مصيبتها ) وارد شده و اينها را خير حساب كن !
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 45 ، ص 54 .