و اگر اينان از گير آگاهى اهل خانه يا مقامات قانونى و شرعى برهند و بگريزند از حيطهء علم و آگاهى مطلق خدا هرگز نمىرهند و نمىگريزند .
[ 29 ] «
لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَدْخُلُوا بُيُوتاً غَيْرَ مَسْكُونَةٍ فِيها مَتاعٌ لَكُمْ
- بر شما گناهى نيست اگر به خانههاى غير مسكون كه متاعى در آن داريد داخل شويد . . . » زيرا آن خانهها ( و اماكن عمومى ) براى منفعت عامّه قرار داده شده ، چون مهمانسراها ، و گرمابههاى عمومى ، يا محلّهاى بازرگانى ، و دفاتر خدمات گوناگون ، و امثال آنها ، ولى ورود / 295 بدون هدف معيّن به آنها نيز جايز نيست ، گر چه ورود بدون اجازه به اين اماكن مجاز شناخته شده است .
«
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما تَكْتُمُونَ
- هر چه را آشكار سازيد يا پنهان داريد خدا به آن آگاه است . » از نيّتها و هدفها ( هر چه را پنهان داريد ، او مىداند ) و اين دعوتى است براى رشد مانع و مراقب دينى در و جدان انسان ، برانگيخته از احساس او به وجود مراقبتى الهى بر خويشتن .
پس كسانى كه به محلهاى بازرگانى وارد مىشوند ، مثلا نه براى آن كه كالاهاى عرضه شده در آنها را بخرند بلكه براى آن كه از خستگى پياده روى و ازدحام بازار بياسايند يا از تهويهء مطبوع آن محل در تابستانى گرم يا زمستانى سرد استفاده كنند ، يا وارد ادارهاى مىشوند ، نه براى آن كه در آنجا كارى دارند ، بلكه براى گفت و گو دربارهء مسائل خصوصى با دوستان خود كه كارمند آن اداره هستند . . . و چيزهايى ديگر از اين قبيل . اين اشخاص بايد بدانند كه اسلام چنين كارهايى را به آنان اجازه نمىدهد و روا نمىشمارد زيرا اين كارها متضمّن زيانهايى اجتماعى است كه اثر آن جز با گذشت زمان پديدار نمىشود ، هم چنان كه اين رفتارها با اخلاق و الا ، و خصلتهاى عالى منافات و تناقض دارد ، و اگر اين اشخاص خود را به جاى صاحبان آن اماكن و سراهاى عمومى بگذارند هرگز راضى نمىشوند كه ديگرى چنين كارهاى خلافى با خود آنها بكند .