برابرى نمودن از مجازات او برهد ، و به طور كلّى قوّت و عزّت ضرورت تقوا را مىرسانند زيرا خدا كسى را كه او را چنان كه مىسزد نشناخته و اندازه نگرفته باشد تعقيب و مجازات مىكند .
رسولان مسئوليّت
[ 75 ] «
اللَّهُ يَصْطَفِي مِنَ الْمَلائِكَةِ رُسُلًا وَ مِنَ النَّاسِ
- خدا از ميان فرشتگان و مردمان رسولانى بر مىگزيند . . . » در واقع خدا چنان كه روش و سنّت او جارى بوده قومى را بدون آن كه رسولى به نزد آنها فرستاده باشد ، حتّى اگر او را چنان كه مىسزد نشناسند ، عذاب نمىكند ، «
وَ ما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا
- ما هيچ قومى را عذاب نمىكنيم تا آن گاه كه پيامبرى بفرستيم » « 36 » . پس خدا قبل از هر چيز فرستادگانى از فرشتگان و از اهل زمين بر مىگزيند و آنها را با وحى به سوى اينان مىفرستد ، پس فرستادگان خدا در زمين رسولان مسئوليّت هستند ، و اين آيه مىرساند كه فرستادگانى خدا خواه فرشته يا بشر باشند ، درجاتى دارند .
/ 130 «
إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
- هر آينه خدا شنوا و بيناست . » وقتى خداى سبحان از فرشتگان و از مردم فرستادگانى را بر مىگزيند ، ديگر بندگانش را وا نمىنهد ، بلكه او نسبت به آنان شنوا و نسبت بدانچه مىكنند بيناست ، امورشان را تدبير و اعمالشان را تسجيل و ثبت مىكند و آنچه را در سينهها و ضميرهايشان مىگذرد مىداند ، و برگزيدن اين فرستادگان با علم و با شنودن و ديدن او صورت مىگيرد و عبث و بيهوده نمىباشد . شايد ما از اين گفتهء خداى سبحان :
« و من النّاس » دريابيم كه خدا از مؤمنان كسى را بر مىگزيند كه حامل رسالت و پيام شود ، پس آن رسول وجود دارد و رسول آن رسول و همچنين به ترتيب . دليل ما بر اين انديشه گفتهء خداى تعالى است در آخرين آيهء همين درس كه هنگام بحث از
هامش
( 36 ) - الاسراء / 15 .