نيروى جاذبه
«
وَ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِهِ
- و آسمان را نگه داشته كه جز به فرمان او بر زمين نيفتد . . . » ستارگان ثابت و سيّار و ديگر اجرام آسمانى در مسيرهاى خود به قدرت خدا قرار گرفته و باقى ماندهاند ، و اگر نيروى جاذبه وجود نمىداشت نظام افلاك بر هم مىخورد و آنها همه به يكديگر مىخوردند و قطعاتشان پراكنده مىشد و به زمين اصابت مىكرد و آن را متلاشى و نابود مىكرد . چه بسا تفسير درست اين آيه در پايان خود آن نهفته باشد كه گويد « إلّا باذنه - جز به اجازهء او » يعنى ممكن است اگر خدا به آن اجازهء سقوط دهد فرو افتد ، اين قطعات سقوط كننده چيست ؟
اين قطعات فرود آينده كه خداوند از آنها به لفظ آسمان تعبير كرده عبارت است از : ستارههاى دنبالهدار و شهابهايى كه به اذن خدا بر زمين مىافتد ، و دانش جديد و تا امروز راز جاذبيّت آن را در نيافته كه چيست ؟ / 114 و كجاست ؟ ولى خداوند بدين گفته از آنها تعبير مىكند :
«
وَ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِهِ
- اوست كه آسمان را نگه داشته كه به فرمان او بر زمين نيفتد » يعنى نيروى جاذبه به دست خداست .
آن را هر جا خواسته قرار داده و در توان اوست كه آن را نابود كند ، امّا كلمهء « بإذنه » دليل بر آن نيست كه خداوند نيروى جاذبه را از زمين مىبرد بلكه اين بيان اثباتى است براى نيروى جاذبه ، پس ستارههاى دنبالهدار و شهابهايى كه بر زمين سقوط مىكند خود بر اثر عملكرد نيروى جاذبه است .
پيداست كه كاهش و كوچك شدن زمين نتيجهء طبيعى كارهاى انسان است به سبب آن كه انرژيهاى موجود در زمين را با افزايش مصرف انرژى در دوران اخير به كار مىگيرد و زمين را از معادن و ديگر چيزها مىدوشد و تهى مىكند .
چنان كه خداى تعالى گويد : «
ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما