مقام و شأنى كه دارند از مداخله در كارى محروم شوند ، يا فردى را به واسطه آن كه سلامت تن يا روح ديگران در خطر نيفتد از ورود به كشور خودش يا كشور ديگر ممنوع كنند ، تبعيض واقع نشده است .
با اين مقدّمات و با توجّه به اين اصول ، معلوم مىشود كه در حكم به نجاست كفّار تبعيضى نيست و اين حكم با تفصيلات و حدودى كه در فقه اسلامى دارد ، كاملًا منطقى و حكيمانه است ، اگر چه از نظر يك جوان دلباخته اوضاع و مظاهر دلفريب فرنگستان ، نجس بودن يك دختر سفيد پوست زيباى فرنگى با آن آرايش و نظافت و لطافت ظاهر و پاك بودن يك پيرزن سياه پوست ، تبعيض و حكمى خشن ، خلاف ذوق و عشق باشد . بديهى است با عينك مثل اين جوان و افراد غربزده ، بررسى اين مسايل نتيجهاى غير از اين نخواهد داشت . ولى اگر اين موضوع را حكيمانه و حاذقانه در محكمه عقل و انديشه بررسى نمايند تصديق مىكنند كه اين گونه احكام بر فلسفههاى عالى و اصول محكم و مصالح مهم قرار دارد و اين نظام جامع و وسيع و كامل اسلام است كه در هر برنامهاى وسعت و كمال و جامعيت آن آشكار است .
نتيجه
1 . حكم به نجاست كفار اگر چه ممكن است مستند به پليدى فكر و روح و روان كافر باشد ولى در ظاهر ، حكم به قطع بعض روابط با كافر است كه مسلمان را از اينكه از هر جهت با بيگانه يگانه شود و تحت تأثير افكار و عادات و اخلاق كفار قرار بگيرد مصونيت مىدهد و استقلال او را حفظ مىنمايد و او را از اينكه عضو خانواده مسيحى گردد مانع مىشود . و چنين برنامهاى را تبعيض نمىگويند .
2 . اين حكم مانند برنامه قرنطينه كه در مرزهاى كشور انجام مىشود ، مانع