2 - حسادت
يكى از بيمارىهاى روحى و اخلاقى كه نياز به علاج و مداوا دارد مرض حسادت است ؛ خطر اين خصلت شيطانى به گونهاى است كه خداوند به پيامبرش مىفرمايد : « اى رسول ما ! بگو : پناه مىجويم به خداى فرزوندهء صبح روشن . . . و از شرّ حسود وقتى كه حسادت مىورزد » « 1 » .
وقتى كه خداوند به فردى نعمتى را ارزانى مىدارد انسان ممكن است در برابر او يكى از برخوردهاى زير را داشته باشد : 1 - آرزو مىكند كه خداوند آن نعمت را از آن فرد بگيرد و خودش نيز كوشش مىنمايد تا به هر شكل كه شده آن نعمت از او گرفته شود ؛ اين حالت بسيار ناپسند « حسد » نام دارد . به واسطهء اين روحيهء پليد ، انسان بدون اين كه تلاش سازندهاى را دربارهء خود انجام دهد به تلاش و كوشش مخرّب دربارهء ديگران مىپردازد .
2 - آرزو مىكند همانگونه كه خداوند به آن فرد و به ديگران آن نعمت را داده ، به او هم بدهد ؛ اين حالت را « غِبْطه » گويند . اين حالت قابل ستايش است ؛ زيرا انسان را به تلاش و كوشش سازنده وامىدارد و هيچ اثر مخرّبى در اجتماع ندارد .
امام صادق عليه السلام مىفرمايند : « فرد مؤمن حسادت نمىورزد اما غبطه مىخورد ، ولى منافق حسادت ورزيده و داراى روحيهء غبطه نمىباشد . » « 2 »
هامش
( 1 ) - سورهء فلق ( 113 ) : آيهء 1 و 5
( 2 ) - بحار الانوار ، ج 70 ، ص 250 ، حديث 7