بارى بشود ، و انسان نبايد فريب حجم كوچك آن را بخورد .
يكى از استفادههاى غير صحيح از زبان دروغ گفتن است . در بزرگى اين گناه همين بس كه دروغگو دشمن خداوند شمرده شده است . در دستورات پيشوايان دينى از دروغگويى حتى به صورت شوخى هم منع شده است ؛ چرا كه اين گناه سرچشمهء همهء گناهان است . به فرمودهء امام باقر عليه السلام : « خداوند متعال براى بدىها قفلهايى قرار داده و كليد آن قفلها را در نوشيدن شراب قرار داده است ، ولى با اين حال دروغ گويى از شرابخوارى به مراتب بدتر است . » « 1 » يكى از مهمترين سرمايههاى يك جامعه اعتماد عمومى افراد به يكديگر است و خطرناكترين چيزى كه اين سرمايهء گرانبها را به نابودى مىكشاند و افراد را نسبت به هم بدبين ساخته و اطمينان آنان را از همديگر سلب مىنمايد ، دروغگويى است و به همين جهت افراد دروغگو نزد ديگران ارزش و بهايى ندارند .
نقطهء مقابل اين صفت زشت راستگويى و صداقت در گفتار است ؛ در روايتى از امام صادق عليه السلام وارد شده است : « كسى كه زبانش راستگو گرديد اعمالش رشد و نمو پيدا مىكند . » « 2 » و در حديث ديگرى از ايشان آمده است : « به طولانى بودن ركوع و سجود شخص ننگريد ، چه بسا اين كار از روى عادت باشد و اگر آن را ترك كند دچار وحشت مىشود ، بلكه به راستى در گفتار و امانت دارى او بنگريد . » « 3 »
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 12 ، ص 244 ، حديث 3
( 2 ) - همان ، ص 162 ، حديث 2
( 3 ) - همان ، ج 19 ، ص 68 ، حديث 3