من بايد به دستور خداوند از اين شهر بروم ؛ اما چه كسى بايد در بستر من ، به جاى من بخوابد تا تروريستهايى كه مراقبِ من هستند ، متوجهِ رفتنِ من نشوند .
على عليه السلام به رسول الله صلى الله عليه و آله عرض كرد :
يا رسولَ الله ! اگر من به جاى شما در بسترتان بخوابم و همهء خطرات را به جانِ خود بخرم ، آيا شما نجات پيدا مىكنيد ؟ رسول الله صلى الله عليه و آله فرمودند : آرى . سپس اين آيهء شريفه نازل شد .
« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ » « 1 »
[ كسى ديگر از مردم ، براى جُستنِ خوشنودىِ خدا جان خويش را فدا مىكند . ]
آن شب ، على عليه السلام در بستر پيامبر صلى الله عليه و آله خوابيد و در تاريخ ، آن شب را « لَيْلَةُ المَبيت » ناميدند .
همچنين خداوند متعال در قرآن مىفرمايد :
« السَّابِقُونَ الاوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرينَ وَ الانْصارِ وَ الَّذينَ اتَّبَعُوهُمْ بِاحْسانٍ رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ . . . » « 2 »
[ از آن گروهِ نخستين از مهاجرين و انصار كه پيش قدم شدند و آنان كه به نيكى از پىشان رفتند ، خدا خوشنود است و ايشان نيز از خدا خوشنودند . . . ]
بر اساس اين آيهء شريفه و برخى آيات ديگر قرآن شريف ، كسانى كه زودتر به اسلام ، ايمان آوردهاند جايگاهى ويژه دارند .
ابن اثير در كتاب الكامل گفته است : در روز انذار ، پيامبر به بنى هاشم فرمودند : هر كس اول به من ايمان بياورد ، او وصىّ و خليفهء من است .
على بن ابى طالب عليه السلام گفت : اجازه دهيد من اولين كسى باشم كه به شما ايمان مىآورد .
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به حضرت على عليه السلام فرمودند : بنشين ! سپس پيامبر صلى الله عليه و آله براى بار دوم و سوم ، سخنِ خود را تكرار كردند ؛ اما تنها على عليه السلام به ايشان پاسخ مثبت مىداد .
در سومين مرتبه كه پيامبر صلى الله عليه و آله سخن خود را بيان مىكرد و حضرت على به ايشان پاسخ مثبت مىداد ، پيامبر صلى الله عليه و آله از على بيعت گرفت .
در آن هنگام ، ابو جهل به طعنه و تمسخر به ابو طالب گفت : ابو طالب ! نانَت توى روغن افتاد ! پسر برادرت پيامبر شده ، پسر خودت هم امام شد ؛ ديگر شمشيرت يك شمشيرِ دو لبه شد .
همچنين خداوند در قرآن در بارهء حضرت على عليه السلام فرموده است :
« الَّذينَ يُنْفِقُونَ امْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرّاً وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ اجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنوُنَ » « 3 »
[ آنان كه اموال خويش را در شب و روز ، در پنهان و آشكار انفاق مىكنند ، اجرشان با پروردگار است ، نه بيمناك مىشوند و نه غمگين . ]
خداوند در آيهء ديگرى در بارهء حضرت على عليه السلام فرموده است :
« وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ اسيراً انَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً » « 4 »
[ و طعام را در حالى كه خود دوستش دارند ، به مسكين و يتيم و اسير مىخورانند . جز اين نيست كه شما را براى خدا اطعام مىكنيم و از شما نه پاداشى مىخواهيم نه سپاسى . ]
همچنين خداى متعال در آيهء ديگرى در بارهء امير المؤمنين عليه السلام فرموده است :
« مَنْ ذَا الَّذى يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ اضْعافاً كَثيرَةً . . . » « 5 »
[ كيست كه به خدا قرض الحسنه دهد ، تا خدا
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ( 2 ) ، آيهء 207 .
( 2 ) - سورهء توبه ( 9 ) ، آيهء 100 .
( 3 ) - سورهء بقره ( 2 ) ، آيهء 274 .
( 4 ) - سورهء دهر ( 76 ) ، آيهء 8 - 9 .
( 5 ) - / سورهء بقره ( 2 ) ، آيهء 245 .