ترس از خدا كه توشهء راه است . ]
در اين خطبه ، ابتدا اشارهاى به مناسبتهاى هفته مىكنم و پس از آن ، چند تذكر خدمتتان عرض مىكنم .
اولين مناسبتِ هفتهء آينده ، سالگرد شهادت جانگداز رهبر و امام ما ، حضرت امام سجاد عليه السلام است . دومين مناسبتِ هفتهء آينده ، سالگرد انفجار در ساختمان نخستوزيرى و شهادت عزيزانمان ، مرحوم شهيد رجائى و شهيد باهنر است .
همچنين اگر اشتباه نكنم ، هفتهء آينده مصادف با سالگرد شهادت شهيد عراقى و فرزند عزيزش و نيز هفتهء آينده مصادف با سالگرد ناپديد شدن برادر عزيزمان امام موسى صدر است .
خداوند به حقّ محمد و آل محمد ، ما را از شيعيان و ارادتمندان و پيروان حضرت سجاد عليه السلام قرار دهد و همهء شهداى ديگرى را كه هفتهء آينده سالگرد آنها است ، همهء آنها را رحمت كند . بازماندگانشان را تسليت دهد .
روحِ آنها را در جوار پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمهء هدى عليهم السلام شاد بفرمايد .
مىخواستم در بارهء موضوعى برايتان صحبت كنم . مردّد بودم كه بيان اين مطلب در اينجا مناسب است يا خير ؟ بالاخره به اين نتيجه رسيدم كه اين مطلب را خدمتتان عرض كنم .
اين مطلب ، برنامهء آيندهء زندگى من است .
من پس از مدتها فكر و تأمل ، سرانجام به اين نتيجه رسيدم كه بقيهء عمر خودم را در حوزهء علميهء قم سپرى كنم . مطالبى را هم كه در خطبهء اول در بارهء حوزههاى علميه خدمتتان عرض كردم ، نتايجِ فكر خودم در اين مدت بود .
من متوجه هستم كه مفيد بودن در حوزهء علميه ، نيازمند توانايىِ علمى و بدنى است .
من هم با اين توانِ اندك علمى و توان بسيار بسيار اندكِ فكرى و بدنى ، كارى نمىتوانم بكنم . با اين وجود ، به ما دستور دادهاند كه :
« الْمَيْسُورُ لا يَسْقُطُ بِالْمَعْسُورِ . » و « ما لا يُدْرَكُ كُلُّهُ لا يُتْرَكُ كُلُّهُ . »
من هم با همين ديد ، انشاءالله در خدمت حوزههاى علميه خواهم بود .
بعضى دوستانم به من گفتند : اين كار را نكن . زيرا اگر به حوزهء علميه به روى ، از نظام جدا مىشوى . من از اينكه آنها اين گونه فكر مىكنند ، بسيار تعجب كردم ؛ زيرا مگر حوزهء علميهء قم جزو نظام جمهورى اسلامى ايران نيست ؟
آيا نظام جمهورى اسلامى ايران ، يك چيز است و حوزهء علميهء قم ، چيز ديگرى است ؟ آيا اين دو جداى از هم هستند ؟
اعتقاد من اين است كه حوزهء علميهء قم ، هم اساس نظام و هم مهمترين قسمتِ نظام است .
نظام جمهورى اسلامى ايران از حوزهء علميهء قم جوشيده و دفاع از آن هم به عهدهء حوزهء علميهء قم است . بنا بر اين صحيح نيست كه نظام جمهورى اسلامى ايران و حوزهء علميهء قم را دو چيزِ جداى از يكديگر تصور كنيم .
آرى ! اگر كسى مسئوليت و پُستى به عهده نداشته باشد ، ممكن است در رسانهها مطرح نشود ؛ اما مگر لازم است كه همه در رسانهها مطرح شوند ؟ ! مگر ما آمده بوديم كه در رسانهها مطرح شويم ؟ !
در خدمت حوزهء علميه بودن ، جزو واجبات است و بر همه واجب است كه در حدّ توانِ خودشان ، نسبت به انجامِ اين واجب ، اقدام كنند .
بعضىها به من گفتند : اگر به حوزهء علميهء قم به روى ، فراموش مىشوى و از ياد مىروى .
مثل اينكه اين افراد خيال كردهاند من بايد هميشه در يادِ مردم باشم ؛ صبح كه از خواب بلند مىشوند ، بگويند : موسوى اردبيلى ، ظهر هم كه مىخواهند نهار بخورند ، بگويند :
موسوى اردبيلى . مگر لازم است كه
همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — صفحة 476
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٤٧٦