42 جمعه 3 تير 1367 - دانشگاه تهران مهمترين عنوان : آفتهاى انقلاب
خطبهء اول
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ وَ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلى سَيِّدِنا وَ نَبِيِّنا ابِى الْقاسِمِ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ .
خداوند سبحان مىفرمايد :
« لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فى مَواطِنَ كَثيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ اذْ اعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَنْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْارْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرينَ ثُمَّ انْزَلَ اللَّهُ سَكينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ وَ انْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها وَ عَذَّبَ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ » « 1 »
[ خداوند شما را در بسيارى از جاها يارى كرد . و نيز در روز حُنين ، آنگاه كه انبوهىِ لشكرتانْ شما را به شگفت آورده بود ، ولى براى شما سودى نداشت و زمين با همهء فراخىاش بر شما تنگ شد و باز گشتيد و به دشمن پشت كرديد . آنگاه خدا آرامشِ خويش را بر پيامبرش و بر مؤمنان نازل كرد و لشكريانى كه آنها را نمىديديد ، فرو فرستاد و كافران را عذاب كرد و اين است كيفرِ كافران . ] عِبادَ اللَّهِ اتَّقُوا اللَّه ! بندگان خدا ، پرهيزكار باشيد ! تقوا پيشه كنيد ! تقوا وسيلهء نجات ، ذخيرهء روز آخرت و وسيلهء رستگارىِ انسانها است . تقوايى كه انسان را نجات مىدهد تقوايى است كه داراى همهء ابعاد يعنى تقواى عملى ، تقواى اقتصادى ، تقواى فكرى ، تقواى سياسى و غيره باشد .
تقواى يك بعدى ، انسان را به رستگارى نمىرساند .
امروز در خطبهء اول ، چند تذكر به برادران و خواهران و امّت شريف و عزيز و فداكارِ ايران عرض مىكنم . قبل از آن ، مقدمهاى تاريخى به صورتِ گذرا خدمتِ شما عرض مى كنم .
دليل اين كه سخنانم را با مقدمهاى از تاريخ اسلام آغاز مىكنم ، اين است كه گمان مىكنم كه انقلاب ما و حوادث و جريانات خوب و بد ، زشت و زيبا و شيرين و تلخِ آن ، شباهتِ زيادى به دوران صدر اسلام دارد .
بنا بر اين ، من اشارهاى كوتاه به تاريخ بيست سه سالهء پس از بعثت مىكنم تا با دقت و تأمل در آن ، بتوانم درسهاى آموزندهاى براى اصلاحِ افكار و تصميمات و عملكرد خودمان بگيريم .
مطالعه و دقت در كتاب و سنت و سيره و تاريخ ، مجموعهاى از حوادث منسجم و مرتب را به ما ارائه مىكند .
خلاصهاى بسيار كوتاه از تاريخ صدر اسلام ، اينچنين است :
رسول الله صلى الله عليه و آله وقتى دعوت به اسلام را شروع فرمودند ، در سه سالِ اوّل ، دعوت ايشان به صورتِ مخفى يا نيمه مخفى بود .
پيشرفتِ دعوت تا حدودى كُند و آرام بود .
طبعاً واكنش بسيار مهمّى هم نداشت .
در آن سه سال ، حركتِ جهانى اسلام زمينهسازى شد . پس از گذشت اين دوره ، رسول الله صلى الله عليه و آله از طرف پروردگار مأمور شد كه دعوت را علنى كند . در ابتدا هر چند دعوت اسلامى به طور جدى و زنده از سوى رسول الله صلى الله عليه و آله و مؤمنينِ انگشت شمارِ اطراف ايشان ، تبليغ مىشد ، اما كفّار ، مسئله را خيلى جدّى تلقى نمىكردند .
كفّار در ابتدا گمان مىكردند كه اسلام
هامش
( 1 ) - سورهء توبه ( 9 ) ، آيهء 25 - / 26 .