آيه سه
خَلَقَ الْإِنسَانَ
خداوند انسان را خلق كرد . نعمت دوم ، خلق انسان است . انسان در ميان موجودات ، برترين و پر اسرارترين موجود است و مقام او از مقام ملائك نيز برتر است . وجود انسان دومين نعمتى است كه خداوند ذكر مىكند . خلقت انسان با اين عظمت و پيچيدگى كار آسانى نيست . در ايران وقتى يك گوسفند را شبيهسازى مىكنند جشن ميگيرند كه توانستهاند چنين كار با عظمتى انجام دهند . خداوند انسان با اين عظمت را خلق كرده است ؛ آن هم از يك قطره آب گنديده .
اما اين انسان هنوز ناشناخته است . خداوند وقتى انسان را آفريد فرمود : فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ « 1 » ؛ يعنى به خودش تبريك گفت . اين بدين معنا است كه هيچ كدام از مخلوقات به پاى آدم نميرسند . در طول تاريخ همه دانشمندان و متفكران سعى كردهاند به ابعاد وجودى و اسرار نهانى انسان پى ببرند و هنوز هم انسان را با عنوان ناشناخته توصيف مىكنند . ميگويند : « انسان موجود ناشناخته » . انسانهايى كه بسيارى از اسرار درياها و كهكشانها و حركات شمس و قمر و غيره را فهميدهاند ، ولى نتوانستهاند سر از كار انسان درآورند . آنچه درباره انسان فهميدهاند در مقايسه با آنچه نفهميدهاند مثل قطره است به دريا .
در هندوستان شخصى به نام ساى بابا زندگى مىكند . اين شخص آدم عجيبى است و از همه نقاط جهان براى ديدن او به هندوستان سفر مىكنند . آنطور كه نقل مىكنند او كارهاى عجيب انجام ميدهد : ذهن
هامش
( 1 ) . سوره مؤمنون ، آيه 14 .