گرفته شود به مراتب بهتر و بيشتر در مقابل يتيم قبول مسئوليت مىكند ؛ علاوه بر اين آيا وصى با قبول مسئوليت داراى حق اخذ اجرت مىشود يا خير ؟
آيه 10 همين سوره مىفرمايد : إِنَّ الَّذِينَ يأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيتَامَى ظُلْمًا . با اين قيد مشخص مىشود كه مطلق خوردن مال يتيم حرام نمىباشد ، بلكه اگر به صورت ظلم و عدوان چيزى را مصرف كند ، حرام است . از طرف ديگر اگر قانونى وضع شود كه گرفتن اجرت براى سرپرست غنى يتيم حرام است ، اين داراى پيامدهاى بدى در جامعه مىشود ، زيرا فرد به راحتى وصايت را قبول نمىكند و علاوه بر اين يتيم وقتى به سن بلوغ رسيد ، اين انتظار را از جامعه دارد كه بدون دادن اجرت كارهايش را انجام دهند ، زيرا اينگونه عادت كرده است در صورتى كه او حق چنين كارى را ندارد ، چه افراد غنى باشند يا فقير .
آيه در ادامه مىفرمايد : اما آنان كه فقير هستند ، اشكالى ندارد اجرت خود را دريافت كنند ، زيرا هم حق و اجرت آنهاست و هم به خاطر اين كه فقيرند به مال يتيم چشم ندوزند .
نكتهء ديگرى كه آيه مطرح مىكند اين است كه در هنگام واگذارى اموال يتيم بايد شاهد گرفته شود و وصى نبايد به خاطر خويشاوندى و يا هر دليل ديگر از گرفتن شاهد صرف نظر كند ، بايد بر رد اموال شاهد بگيريد تا فردا هرگونه شبهه و ادعايى پيش نيايد و رابطهء محبتآميز وصى و يتيم به كدورت و عداوت تبديل نشود .
( و كفي بالله حسيباً ) : حسيب به معناى « محاسب » است و « با »
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 173
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص١٧٣