مذكور صرفاً جنبه تذكر داشته و بيانگر انحصار اين آيات به موارد بحث نمىباشد .
چند دسته از اين آيات بدين قرارند :
دسته اول : آياتى هستند كه مىتوان براساس آنها درك كرد كه درصدد پيشنهاد جامعهاى هستند كه بر اساس عدل بوده و از هر نوع تعدى و تجاوز به دور مىباشد . در يكى از اين آيات آمده است : إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاء ذِي الْقُرْبَى . . . . « 1 » در اين آيه خداوند فرمان به عدل و نيكوكارى مىدهد و در ارتباط با رسيدگى به ارحام و خويشان تأكيد مىنمايد .
و يا در جايى ديگر مىفرمايد : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى . . . « 2 » ؛ كردار ناپسند گروهى شما را وادار نكند كه از مسير عدالت بيرون رويد ، بلكه به عدالت حكم كنيد كه به پرهيزگارى نزديكتر است . . .
دسته دوم : آياتى است كه توجه به ريشه كنى فقر و استضعاف مالى دارد . براى نمونه مىتوان اشاره كرد به آيه شريفه : أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ * فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ * وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ
هامش
( 1 ) . سوره نحل ، آيه 90 .
( 2 ) . سوره مائده ، آيه 8 .