مىفرمايد وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنى آدَمَ « 1 » ؛ « مافرزندان آدم را گرامى داشتيم » و هنگامى كه از آفرينش انسان صحبت مىكند مىفرمايد : فَتَبارَكَ اللهُ أَحسَنُ الخالِقينَ « 2 » ؛ « در خور تعظيم است خداوند آن بهترين آفرينندگان » و نيز مىفرمايد : الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ . . . « 3 » ؛ « آن خداوندى كه زمين را چون فراشى بگسترد و آسمان را چون بنايى بيافراشت و از آسمان آبى فرستاد و بدان آب براى روزى شما از زمين هرگونه ثمرهاى
برويانيد » . و نيز آيات ديگرى كه دلالت بر اين معنا دارند . بنابراين برترى انسان از كل موجودات ديگر يكى از تعليمات قرآن است با بيانهاى گوناگون كه در اين جا ضمن داستان آفرينش انسان اين مطلب را بيان داشته است .
قابل توجه اين كه : خداوند اين برترى انسان را در پيچيدگى خلقت و اعضاء و جوارح او و همچنين در جسم او نمىداند بلكه عبارات : ( من طين ) ، ( من صلصال كالفخّار ) و ( من حماء مسنون ) دلالت دارند كه پيكر او چيز مهمى نيست ، بلكه با گفتن : فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِينَ اين امتياز را در نفس و روح او مىداند و بيان مىكند
هامش
( 1 ) . سوره اسراء ، آيه 70 .
( 2 ) . سوره مؤمنون ، آيه 14 .
( 3 ) . سوره بقره ، آيه 22 .