تخطي إلى المحتوى الرئيسي

در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 197

مساهمون:

ص١٩٧
كلام قرآن خداوند در آيه سوره آل عمران مىفرمايد : إنَّ الدّينَ عِنداللهِ الإسلامُ « دين ( درست ) در نزد خدا سرفرو آوردن در پيشگاه عظمت اوست » و نيز در همان سوره - آيه 85 - مىفرمايد : وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلَامِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ « هر كس غير از تسليم به خدا كيش ديگرى را پيروى كند از او پذيرفته نخواهد شد ، و در روز جزا از زيانكاران خواهد بود » . قرآن در اين دو جمله كوتاه واقعيت دين را به طور روشن بيان مىكند و آن تسليم كامل بشر به خداوند است ، البته ، شخصى كه خود را تسليم خدا كند بايد در مقام پرستش و بندگى از شرك و بت‌پرستى اجتناب ورزد ، اعمال خود را با مقررات الهى و موازين خرد تطبيق دهد و اين همان ملت حنيف و آيين پاك ابراهيم است كه در سوره نساء - آيه 125 - به آن اشاره شده : وَمَنْ أَحْسَنُ دِينًا مِّمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لله وَهُوَ مُحْسِنٌ واتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا « كيست كه آيين او بهتر باشد از دين كسى كه خود را تسليم حكم خدا كرده و به فرمان او سر فرود آورد و نيكوكار باشد و پيروى آيين ابراهيم كند او كه از باطل توجه به حق كرد و از گمراهى دورى جست » . ابراهيم ( ع ) يكى از برجسته‌ترين دعوت‌كنندگان به توحيد است ، دلى مملو از اطمينان و لبريز از خداشناسى داشت ، در راه يكتاپرستى در آغوش آتش سوزان جاى گرفت و از آن نجات يافت و از عهده بزرگ‌ترين و