2 . اعجاز محتوايى
يكى ديگر از جنبههاى اعجاز قرآن علاوه بر فصاحت ، بلاغت ، نظم و اسلوب خاصش اعجاز محتوايى آن مىباشد . قرآن كريم چنان معانى عالى ، لطيف و عميقى را بيان مىكند كه نه تنها در قلوب مسلمين و غير معاندين تأثير شگرفى مىگذاشت ، بلكه معاندين با شنيدن اين آيات چنان تحت تأثير قرار مىگرفتند كه اگر ايمان نمىآوردند آنها را به فكر وامى داشت . قرآن ، برنده ترين سلاح پيامبر بود كه در دل آنها رعب و وحشت ايجاد مىكرد . براى همين تصميم گرفتند شنيدن قرآن را تحريم كنند . اين واقعيت در قرآن اينگونه بازگو شده است :
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ « 1 » ؛ كسانى كه كافر بودند گفتند به اين قرآن گوش ندهيد و هنگام قرائت آن جنجال به پا كنيد و كلمات لغو و بيهوده در آن وارد كنيد شايد غالب شويد .
مشركين به هر طريقى كه مىتوانستند ايجاد اخلال مىكردند . از ابن عباس نقل شده كه :
وليد بن مغيرة نزد پيامبر آمد و آن حضرت بر او قرآن خواند چنان كه دل وليد نرمتر شد و چون اين خبر به ابوجهل رسيد ، پيش وليد آمد و گفت : مردم تصميم دارند براى تو مالى جمع كنند ، وليد گفت :
هامش
( 1 ) . سوره فصلت ، آيه 26 .